ที่โหยวเยว่จะป้องกันตัวเองเช่นกัน และเจี้ยนเฉินก็จะได้ไม่ต้องกังวลในความปลอดภัยของนางดังนั้น เจี้ยนเฉินจึงโกรธมากในตอนนี้ที่คนของตระกูลเจียงหยางต้องการที่จะเอาโถงศักดิ์สิทธิ์ไปจากโหยวเยว่“มันจริงหรือไม่ ? เจ้าต้องการที่จะเอาโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มไปงั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินยืนขึ้นทันทีและจ้องไปที่เจียงหยาง ชิง จูริ เขาทำท่ากดดันและไม่เคารพจูริ เขาทำเฉยเมยเกี่ยวกับเรื่องที่เจียงหยาง ชิง จูริเป็นทวดของเขาเจียงหยาง ซู หยวนเซียวก็นั่งอยู่ที่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน เขาไม่ได้แสดงความตั้งใจที่จะหยุดหรือเพิ่มเติมความโกรธของเจี้ยนเฉิน เขาดื่มชาอย่างสบายสบายและไม่ได้พูดอะไร เหมือนว่าเขาไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเจียงหยาง ชิง จูริคิดอยู่แล้วว่าเจี้ยนเฉินต้องเป็นแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงยิ้มอย่างเป็นมิตร เขาพูดอย่างไม่รีบร้อน “เซียงเทียน มันไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด ตระกูลนั้นคิดว่าโหยวเยว่ยังมีความแข็งแกร่งที่ต่ำ โถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มนั้นก็เป็นสมบัติที่ประเมินค่ามาได้ และมันทำให้ทำคนในทวีปโลภที่จะอยากได้มันไป ถ้ามันยังอยู่กับโหยวเยว่ มันอาจจะนำปัญหาไม่รู้จบมาหรืออาจจะถูกคนที่ทรงพลังเอาไปก็ได้ นี่เป็นเหตุผลที่ตระกูลตัดสินในที่จะให้โหยวเยว่มอบโถงศักดิ์สิทธิ์ให้ตระกูล เพื่อที่โถงศักดิ์สิทธิ์จะได้ไม่หายไปไหน”“ถ้างั้นพูดอีกอย่างก็คือ เจ้าต้องการที่จะเอาโถงศักดิ์สิทธิ์เพื่อประโยชน์ของโหยวเยว่ว่างั้น?” เจี้ยนเฉินเหยียด
