เจียงหยาง ชิง จูริสามารถสัมผัสได้ถึงความประชดประชันในน้ำเสียงของเจี้ยนเฉิน ท่าทางของเขายังคงเหมือนเดิม แต่ในตอนนี้เขาเต็มไปด้วยควมขมขื่น เขารู้ว่าการที่จะเอาโถงศักดิ์สิทธิ์ไปจากโหยวเยว่นั้นเกือบจะเป็นไปไม่ได้แล้วในตอนนี้เจียงหยาง ชิง จูริพูดหลังจากที่เงียบไปสักพัก “เซียงเทียน ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังกังวล โหยวเยว่สามารถสบายใจได้ในเรื่องนี้ ในตอนนี้เจ้าเป็นคนของตระกูล ดังนั้นตระกูลจะไม่ทำอะไรที่เป็นการต่อต้านเจ้า การที่ให้โหยวเยว่มอบโถงศักดิ์สิทธิ์นั้นมีแต่ประโยชน์และไม่ได้เป็นอันตรายอะไรเลย นางก็ยังจะเป็นเจ้าของของโถงศักดิ์สิทธิ์อยู่”“ข้าขอบคุณในความมีน้ำใจที่เจ้ากับโหยวเยว่ โถงศักดิ์สิทธิ์นั้นแข็งแรงและไม่ได้เปราะบางเหมือนโถงศักดิ์สิทธิ์อื่น ถ้ามีโถงศักดิ์สิทธิ์อยู่กับนาง แม้แต่เซียนจักรพรรดิก็ทำอะไรนางไม่ได้ ดังนั้นการที่จะทิ้งโถงศักดิ์สิทธิ์ไว้ที่ตระกูลผู้พิทักษ์จึงไม่จำเป็น” เจี้ยนเฉินพูดหัวใจของเจียงหยาง ชิง จูริเต้นไม่เป็นจังหวะทันทีเมื่อเขาได้ยินว่าแม้แต่เซียนจักรพรรดิก็ทำอะไรโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มไม่ได้ เขาคิด “โถงศักดิ์สิทธิ์นั้นทรงพลังจริงจริง มันเทียบเท่าได้กับโถงศักดิ์สิทธิ์ที่โมเทียนหยุนทิ้งเอาไว้ที่เมืองทหารรับจ้าง ถ้าตระกูลได้มีการป้องกันจากโถงศักดิ์สิทธิ์นั้นแล้ว พวกเรายังจะต้องกลัวตระกูลผู้พิทักษ์อื่นและเมืองทหารรับจ้างอยู่อีกหรือ ? ” อารมณ์ของเจียงหยาง ชิง จูริพุ่งกร
