ล้าทำลายรูปปั้นของพี่ชายของข้า ข้าจะไม่ปล่อยมันที่ทำอะไรโจ่งแจ้งแบบนี้ไปง่าย ๆ แน่” ไป๋เหลียนโกรธจัด นางทุบโต๊ะและออกจากการประชุมแม้จะกำลังประชุมอยู่ นางเดินออกไปด้วยใบหน้าที่มืดมน ในขณะที่สมาชิกระดับสูงก็ตามหลังนางไปติด ๆเจี้ยนเฉินลอยอยู่หลายร้อยเมตรเหนืออากาศที่กึ่งกลางของเมือง เจี้ยนเฉินกอดอกและมองดูอย่างผ่อนคลายในขณะที่เซียนผู้คุมกฎพุ่งเข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็ว ข้าง ๆ เขามีรุยจินที่ลอยอยู่อย่างไร้อารมณ์และมองไปที่รูปปั้นที่ถูกทำลายเป็นครั้งคราว ความสงสัยบางอย่างปรากฎขึ้นในดวงตาของเขาเซียนผู้คุมกฎทั้งหมดชักเอาอาวุธเซียนออกมา จากนั้น พวกเขาก็ล้อมเจี้ยนเฉินและรุยจินเอาไว้ พลังงานพุ่งพวยอย่างมหาศาลรอบ ๆ พวกเขา ซึ่งทำให้มิติรอบ ๆ บิดเบี้ยวเล็กน้อย พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้ตลอดเวลา“เจ้าเป็นใครกัน? ทำเจ้าถึงต้องทำลายรูปปั้นของหัวหน้าเจี้ยนเฉิน ? ทำไมเจ้าไม่รีบ…” เซียนผู้คุมกฎตะโกนไปที่เจี้ยนเฉินในขณะที่จ้องไปที่เขา แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ตกใจ เขาจ้องอย่างงุนงงไปที่รูปร่างหน้าตาของเจี้ยนเฉินในขณะที่ความเหลือเชื่อปรากฎอยู่บนใบหน้าของเขาเซียนผู้คุมกฎจ้องอย่างงุนงงไปที่เขาค่อนข้างนาน จากนั้น เขาก็ถามก้วยเสียงที่สั่นไหวที่เต็มไปด้วยความตกใจ “ทะ ทะ ท่านคือหัวหน้าเจี้ยนเฉินงั้นหรือ ? ““อะไรนะ! หัวหน้าเจี้ยนเฉิน…”เซียนผู้คุมกฎอีกสี่คนก็ตกตะลึงเมื่อพวกเขาได้ยินแบบนี้ พวกเขามองสังเกตเจี้ยนเฉินอ
