ั้นนั้นเป็นเหลนของเขาเองในตอนนี้“พวกเราขอคารวะ หัวหน้าเจี้ยนเฉิน ! “เซียนผู้คุมกฎมาถึงก่อนและแน่ใจแล้วว่านี่คือเจี้ยนเฉิน พวกเขาคำนับและคารวะเจี้ยนเฉินอย่างไม่ลังเล พวกเขาทั้งหมดตื่นเต้นมาก เจี้ยนเฉินเป็นตำนานของทวีป เป็นคนที่สามารถได้ยินจากเรื่องเล่าเท่านั้น แม้แต่เซียนผู้คุมกฎเองก็ยากที่จะสงบได้ความโกรธของพวกเขาได้หายไปเป็นปลิดทิ้งเจี้ยนเฉินเห็นใบหน้าของไป๋เหลียน และความโกรธของเขาเกี่ยวกับเรื่องรูปปั้นก็หายไปในตอนนี้ ความรักเต็มอยู่ในหัวใจของเขา และเขาก็บินไปทางไป๋เหลียนทันที จากนั้นเขาก็มองไปที่นางด้วยความรักและความสงสาร ในขณะที่เขาพูดออกมาอย่างนุ่มนวล “เหลียนเอ่อ เจ้าต้องเหนื่อยมากแน่ในการที่ต้องจัดการเรื่องของทหารรับจ้าง”ไป๋เหลียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มหวานออกมาเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินห่วงใยในความเป็นอยู่ของนาง อย่างไรก็ตาม นางก็มองไปที่รูปปั้นที่หายไปที่กลางเมืองและมึนงง นางถาม “ท่านพี่ ท่านทำลายรูปปั้นหรือเปล่า ? ““ใช่ มันเป็นข้าเองที่ทำลายมัน” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเฉยเมย ในขณะที่เขาจ้องไปที่ฝุ่นที่ตลบอยู่ในอากาศ“ท่านพี่ รูปปั้นเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมในความพยายามของช่างฝีมือเป็นร้อยคนที่ข้าหามา ทำไมท่านถึงได้ทำลายมัน ? มันปั้นได้ไม่ดีหรือ ? ” ไป๋เหลียนรู้สึกผิดในขณะที่นางพูดออกมา“เลี่ยนเอ๋อ อย่าโกรธไปเลย พี่ไม่ได้จะโทษเจ้า มันแค่เจ้ายังไม่เข้าใจต้นกำเนิดของทหารรับจ้าง รูปปั้นที่ตั้งอยู่ท
