ทำไมนางฟ้าเฮายู่ถึงไม่รับเอาคนอื่นเป็นศิษย์ ? ในช่วงแห่งความสงบสุข เจี้ยนเฉินก็เริ่มคิดหลายสิ่ง เขารู้สึกสงสัยเป็นที่สุดที่นางฟ้าเฮายู่รับเอาโหยวเยว่เป็นศิษย์ของนาง”“ข้าคิดว่ามันไม่น่าจะง่ายเหมือนที่มันเป็น นางฟ้าเฮายู่อาจจะมีเจตนาอื่น” เจี้ยนเฉินพึมพำในขณะที่เขาครุ่นคิดทันใดนั้นเอง สายตาของเจี้ยนเฉินก็แข็งทื่อ เขาหยุดพูดกับตัวเองทันที ในขณะที่เขามองไปเห็นร่างสีดำที่กระโจนขึ้นมาบนหลังคา ร่างนั้นเดินอย่างเงียบเงียบไปบนหลังคากระเบื้อง และเข้าไปหาเจี้ยนเฉินอย่างช้า ๆเจี้ยนเฉินไม่ได้ลุกขึ้นและนอนอยู่เหมือนก่อนหน้านี้ เขาอิงหัวกับแขน ในขณะที่เขาจ้องต่อไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนร่างสีดำมาถึงที่ข้างข้างเขา จากนั้น เขาก็นอนลงเหมือนเจี้ยนเฉิน การเคลื่อนไหวของเขาทำให้แผ่นกระเบื้องส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขาพูด “น้องชาย มันดึกแล้ว ทำไมเจ้าถึงยังไม่ไปนอนอีก”เจี้ยนเฉินหันไปและมองไปที่ร่างนั้น เขายิ้ม “ท่านพี่ นั่นไม่ได้หมายถึงท่านด้วยหรอกหรือ ? และสำหรับข้าการนอนหลับในทุกวันนี้นั้นมันเป็นการเสียเวลา”“เฮ้อ เจ้าพูดถูก เจ้ากลายเป็นเซียนราชาแล้ว เข้าเป็นจอมยุทธที่อยู่ในระดับสูงสุดแม้จะนับรวมทั้งทวีป เจ้าไม่จำเป็นต้องนอนเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเจ้า” เจียงหยางเค่อถอนหายใจเบาเบา ความเสียใจเล็กน้อยปรากฎอยู่บนใบหน้าของเขา“ท่านพี่ ท่านสบายดีหรือไม่ทุกวันนี้ ? ” เจี้ยนเฉินถาม แม้ว่าครั้งหนึ่งเจียงหยางเค่อจะเคยต
