ังหรูหรายิ่งใหญ่ มันเทียบได้กับพระราชวังของราชาที่พักที่เหมือนวังของเจี้ยนเฉินได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเจียงหยาง มันกินพื้นที่ถึงหนึ่งในสามของเขต หอคอยใหญ่ที่ถูกสร้างโดยเจียงหยาง ซู หยวนเซียวและเจียงหยาง ซู อวี้หยววนได้ถูกทำลายไปนานแล้วเจี้ยนเฉินรู้สึกค่อนข้างช่วยไม่ได้ที่รู้ว่าตระกูลได้สร้างที่อยู่ให้เขา เขาไม่ได้ขอให้สร้างที่อยู่ของเขาใหม่ เขายังได้รู้ว่ามาจากแม่ของเขาว่า การสร้างนี้เกิดมาจากข้อเสนอแนะของบรรพชนตระกูล เจียงหยาง ซู หยุนคง เขายังได้รับความเห็นชอบจากทุกคน รวมถึง เจียงหยาง ซู หยวนเซียวและเจียงหยาง ซู อวี้หยวนในคืนนั้น เจี้ยนเฉินก็รวมตัวกันอยู่ในที่พักพร้อมกับเจ้าอ้วนน้อย หวังยี่เฟิง ศิษย์พี่อัน หยุนเจิ้ง หยางหลิง และคนอื่น ๆ พวกเขาดื่มด้วยกันและคุยเกี่ยวกับทุกอย่าง และเสียงหัวเราะก็ดังสะท้อนออกไปอย่างต่อเนื่อง“เจี้ยนเฉิน ข้าได้ตัดสินใจแล้ว เมื่อเจ้าจากไปจากตระกูลเจียงหยางแล้ว หวังยี่เฟิง ศิษย์พี่อัน หยุนเจิ้ง และข้าจะออกไปฝึกฝน พวกเราจะท่องไปในทวีปเทียนหยวน การที่เก็บตัวและฝึกฝนทุกวันเหมือนปิดตัวจากโลกภายนอก มันไม่ได้มีประโยชน์มากอะไรเลย”เจี้ยนเฉินพยักหน้ารับในใจ แม้ว่าความสามารถของเจ้าอ้วนน้อยนั้นจะน่าประทับใจ แต่อายุของเขาก็ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่งเหมือนกัน เขายังขาดประสบกการณ์ ดังนั้นการท่องไปในทวีปเทียนหยวนจึงเป็นประโชนน์มากสำหรับเขา“ตูกู่เฟิงอยู่ที่เมืองทหารรับจ
