ทร์มัว ๆ ทำให้นางต่อต้านสภาพแวดล้อมที่เฉพาะตัวของมิติด้านนอกได้โหยวเยว่เห็นเจี้ยนเฉินและใบหน้าของนางก็ตื่นเต้น “เจี้ยนเฉิน เจ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัยในที่สุด ไม่ได้ทำให้เจ้าผิดหวัง ข้าควบคุมโถงศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จและช่วยเจ้าออกมาจากมันได้”เจี้ยนเฉินก้าวออกไปเพียงก้าวเดียวและไปปรากฏขึ้นที่ข้าง ๆ นาง เขาเคลื่อนไปหลายร้อยเมตร เขารู้สึกประหลาดใจอย่างพอใจในขณะที่เขาจ้องไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มที่อยู่ในมือของนาง เขาถามออกมาอย่างเหลือเชื่อ “เยว่เอ่อ เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? เจ้าควบคุมโถงศักดิ์สิทธิ์ได้สำเร็จแล้วงั้นหรือ ? “เยว่เอ๋อรู้สึกยินดีทันทีเมื่อนางเห็นว่าเจี้ยนเฉินประหลาดใจเพียงใด นางพยักหน้า“ถ้างั้นนางฟ้าเฮายู่…” เจี้ยนเฉินหยุด เขารู้สึกสับสนในใจ เห็นได้ชัว่านางฟ้าเฮายู่ยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นโถงศักดิ์สิทธิ์จะไปตกอยู่ในมือของคนอื่นได้อย่างไร“เจี้ยนเฉิน นางฟ้าเฮายู่ได้รับข้าเป็นศิษย์ของนาง นางเป็นอาจารย์ของข้าแล้วในตอนนี้” โหยวเยว่พูอย่างค่อนข้างภูมิใจ นางยิ้มหวานในขณะที่นางมีความสุขมากเจี้ยนเฉินอึ้งหลังจากได้ยินแบบนั้น แต่เขาก็ยินดีด้วยเช่นกัน มันยากกว่าการที่ได้โถงศักดิ์สิทธิ์มาเสียอีกในการที่โหยวเยว่ได้เป็นศิษย์ของนางฟ้าเฮายู่เซียนผู้คุมกฎและเซียนราชารอบ ๆ ได้ยินการสนทนาอย่างชัดเจน เมื่อพวกเขาได้รู้ว่าโหยวเยว่ได้โถงศักดิ์สิทธิ์ไปและยังได้กลายเป็นศิษย์ของนางฟ้าเฮายู่อีก เซียนผู้คุ
