ลกจรัง เจ้าจะนั่งบนมันไม่ได้ พลังเซียนทั้งหมดของพวกเขาทั้งสามถูกบัลลังก์ดูดไม่จนไม่เหลือ” เซียนผู้คุมกฎพูดออกมาด้วยความกลัว มันใดนั้นเอง ทุกคนรอบ ๆ บัลลังก์ก็หยุดเคลื่อนไหว พวกเขาหยุดในขณะที่มองไปที่บัลลังก์ด้วยความตกใจและสงสัย ไม่มีใครกล้าที่จะนั่งบนบัลลังก์ในตอนนี้ในพริบตาเดียว โถงก็ตกอยู่ในความเงียบจากการต่อสู้ที่ดุเดือดก่อนหน้านี้ เสือขาวที่โชกเลือดก็หยุดโจมตีและจ้องเขม็งไปที่บัลลังก์วัตถุเซียนกลับมาอยู่ในขนาดเท่ากำปั้นและบินมา มันหยุดอยู่เหนือหัวของเสือขาวและวนอยู่ช้าช้า ในตอนนี้ที่โหยวเยว่ได้หายไปจากโถงแล้ว วัตถุเซียนก็เปลี่ยนเป้าหมายในการปกป้องมาเป็นปกป้องเสือขาว“พวกเจ้าทั้งหมดไปซะ ! ออกไปจากโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม ! ” ในตอนนี้ เสียงก็ดังชัดมาจากโถง หลังจากนั้น หญิงในชุดขาวจู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนบัลลังก์ที่ว่างเปล่า นางเป็นภาพมายาและจับต้องไม่ได้ แต่ความงามของนางนั้นเทียบได้กับเทพเจ้าทีเดียว“ทะ จะ ท่านคือนางฟ้าเฮายู่ ! ” ทุกคนเปลี่ยนท่าทางไปเมื่อเห็นหญิงลวงตานี้ ใบหน้าของพวกเขาแสดงความเหลือเชื่อออกมาหญิงคนนี้ดูเหมือนกับรูปปั้นที่พวกเขาเห็นก่อนหน้านี้ในโถงศักดิ์สิทธิ์นางฟ้าเฮายู่นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่าทางสบาย ๆ ท่าทางของนางเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งที่ไม่ละลายมาหลายพันปี มันทำให้คนอื่นรู้สึกว่านางนั้นเข้าถึงไม่ได้และนางดูเหมือนจะดูถูกทุกคนที่อยู่ในโถง สายตาที่เย็นชาของนางหยุด
