องนาง เสียงของนางเต็มไปด้วยความนุ่มนวลและความผิด “เฮาหวู่ 3,000 ปี หลังจาก 3,000 ปีเต็ม ๆ ในที่สุดเจ้าก็ออกมาเจอข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเจ็บปวดเพียงใดในช่วงเวลาหลายปีที่ข้ารอเจ้ามา”เฮาหวู่หลับตาลงอย่างเจ็บปวด หัวใจของเขาเจ็บและเขาพูดออกมา “ไคยุน เจ้ามันบ้า ข้าไม่มีค่ากับเจ้าแบบนั้นหรอก มันเป็นข้าเองที่ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาพบเจ้า มันเป็นข้าที่ไม่สามารถชดใช้ให้กับเจ้าได้ ข้าเป็นคนที่ผิดเอง..”ซาร์ ไคยุนส่ายหน้าเบา ๆ ในขณะที่นางพูดออกมาอย่างอ่อนแอ “เฮาหวู่ เจ้ารู้ไหมว่า แม้ว่าเจ้าเคยทำให้ข้าเจ็บปวดจนข้าตายไปเสียดีกว่า แต่ข้าก็ไม่เคยเกลียดเจ้า ข้ารู้ว่าตระกูลอยู่เบื้องหลังทั้งหมดอย่างลับ ๆ เจ้าแค่ตกอยู่ในแผนของผู้อาวุโสของตระกูลข้า และเจ้าต้องทุกข์ทนเพราะพวกเขา ข้าได้แต่ไม่พอใจพวกผู้อาวุโสและตำหนิพวกเขาไป ข้าไม่เคยโทษเจ้าเลย”“เฮาหวู่ เจ้ารู้ไหมว่าข้ารอเจ้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้ารอให้เจ้ามาขอโทษและขออภัยข้า ? มันน่าเสียดายที่ความปรารถนาข้าไม่เคยเป็นจริง ข้ารอเจ้าอย่างเจ็บปวดมา 3,000 ปี แต่เจ้าก็ไม่แม้แต่ต้องการที่จะมาเจอข้า”เสียงของซาร์ไคยุนบ่งบอกถึงจิตใจที่แหลกสลาย
รุยจินยืนอยู่เหมือนกำแพงเหล็กตรงหน้าเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขาเหวี่ยงดาบของเขาออกไป ปราณดาบที่ทรงพลังมากก็พุ่งไปที่ซาร์ ไคยุนด้วยพลังแห่งการทำลายล้างที่ยิ่งใหญ่ทันที
ปราณดาบที่สองของซาร์ ไคยุนปะทะเข้ากับปราณดาบจากดาบมังกรศักดิ์สิทธิ์แ
