รรมดาของซาร์ ไคยุนและบินถอยไปหลายพันกิโลเมตรก่อนที่จะตั้งตัวได้ในอีกมุมหนึ่ง ซาร์ ไคยุนยืนอยู่นิ่งตรงที่ที่นางอยู่เหมือนภูเขา ร่างของนางไม่แม้แต่สั่นไหวเหมือนว่าการโจมตีก่อนหน้านี้ไม่ได้มีอะไร นางเอาไป่เจี้ยนกลับมาจากซาร์ วีมอสได้ด้วย และขังเขาเอาไว้ตรงหน้านางด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น“ลงไปแล้วอยู่ตรงนั้น” ซาร์ ไคยุนพูอย่างเย็นชาก่อนที่จะเหวี่ยงไป่เจี้ยนลงไปที่อาณาเขตของตระกูลซาร์ซาร์ วีมอสแค่ได้รับแรงกระแทกจากการโจมตีของซาร์ ไคยุน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาเริ่มตระหนกในใจทันทีเมื่อเห็นว่าซาร์ ไคยุนต้องการที่จะปกป้องไป่เจี้ยน ดังนั้นเขาจึงบินมาแต่ไกล เขาอ้อนวอน “ไคยุน เจ้ารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไร? เจ้าไม่คิดหรือว่าเจ้าจะนำหายนะอะไรมายังตระกูลกับสิ่งที่เจ้ากำลังทำ ? เจ้าเคยคิดถึงตระกูลหรือไม่ ? ไคยุน หยุดบ้าเสียที ไป่เจี้ยนไม่ได้เป็นอะไรกับตระกูลซาร์ของพวกเรา ดังนั้นฟังทวดของเจ้า ส่งไป่เจี้ยนไปเพื่อตระกูล มันไม่คุ้มที่จะนำทั้งตระกูลไปสู่อันตรายจากคนนอก”ซาร์ ไคยุนไม่ได้ทำอะไร นางจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชาและในขณะที่ความไม่พอใจปรากฎลึกอยู่ในดวงตาของนาง นางพูดอย่างเย็นชา “ท่านจำเรื่องเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่ ? มันเป็นเพราะท่านเข้ามายุ่งเมื่อหลายปีก่อนและทำให้ข้าต้องแยกจากเฮาหวู่และข้าก็ทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต ข้าไม่พอใจที่ข้าไม่แข็งแกร่งพอในตอนนั้นที่ข้าจะสามารถต่อต้านคำสั่งจากผู
