ด้วยความสับสน หลังจากที่เจี้ยนเฉินจากไป เขาถามว่า “ท่านบรรพชนจักรพรรดิ ทำไมท่านถึงพูดเช่นนั้นกับพวกนั้น ? พวกเรากลัวนิกายดาบโลหิตด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราในตอนนี้งั้นหรือ ? ตราบใดที่พวกเราร่วมมือกับซาร์ ไคยุนและเฮาหวู่ การที่จะกำจัดนิกายดาบโลหิตคงเป็นเรื่องง่าย”บรรพบุรุษจักรพรรดิถอนหายใจเบา ๆ “มันเป็นไปแน่ที่จะกำจัดนิกายดาบโลหิตด้วยกำลังของจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ แต่ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นเขาที่ได้มาเป็นหัวหน้านิกาย มันน่าประหลาดใจจริง ๆ ” บรรพชนจักรพรรดิเครียดขึ้นมาทันทีและจ้องเขม็งไปที่สามคนที่อยู่ตรงหน้าเขา “จำไว้นะ พวกเจ้าทั้งสาม อย่าไปมีเรื่องกับนิกายดาบโลหิตในภายภาคหน้า ถ้าพวกเจ้าไปเจอกับใครเข้า เจ้าต้องปฏิบัติอย่างสุภาพและไม่ไปทำให้พวกนั้นโกรธ เข้าใจนะ ? ““ท่านบรรพชนจักรพรรดิ หัวหน้านิกายคนใหม่คือใครกันที่ทำให้คนยอดเยี่ยมอย่างท่านต้องระวังขนาดนี้” ชายวัยกลางคนสงสัย“เขาคือคนที่พวกเราจะไปทำให้โกรธไม่ได้ ในประวัติศาสตร์ทั้งหมด เขาเป็นเพียงคนเดียวที่กล้าไปยั่วยุตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบในขณะที่ตระกูลผู้พิทักษ์ก็ทำอะไรเขาไม่ได้เลย ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยังเป็นคนที่ผยองไปทั่วทั้งทวีปหลังจากที่ทำให้เซียนจักรพรรดิคนเดียวของมนุษย์และเซียนจักรพรรดิของทวีปสัตว์เทวะ 2 คนโกรธอีก” หลังจากนั้น บรรพชนจักรพรรดิก็จ้องลึกเข้าไปในคนทั้งสาม “ข้าคิดว่าพวกเจ้าน่าจะรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร”เซียนราชาทั้งสาม
