ซิตูและพวกของเขาอาจจะถล่มตระกูลไปแล้ว คนที่พวกเขาทำร้ายคงจะไม่ใช่แค่เจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนแน่ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ได้สติอย่างเร็ว การปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างสุภาพของเจี้ยนเฉินทำให้ทั้งสี่ประหลาดใจ พวกเขาไม่ลังเลและคุกเข่าลงหนึ่งข้างพร้อมกันแล้วร้องออกมา “ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ของนิกายดาบโลหิตขอคารวะท่านหัวหน้านิกาย ! ““อะไรนะ? หัวหน้านิกาย ? ” เจี้ยนเฉินก็อึ้งจากที่ทั้งสี่คนเรียกเขา แต่เขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว อาจจะมีกฎของนิกายดาบโลหิตที่ว่าเจ้าของของลูกธนูนี้เทียบเท่ากับหัวหน้านิกาย เขากำลังครอบครองมันอยู่ ผู้พิทักษ์ทั้งสี่จึงนับเอาเขาเป็นหัวหน้านิกายโดยปริยาย“โปรดอย่างเข้าใจผิด ผู้พิทักษ์ ข้าไม่ใช่หัวหน้านิกายของพวกเจ้า ลุงเซียวให้ข้ายืมลูกธนูนี้เท่านั้น เขาตั้งใจให้ข้าใช้มันในการตามหาพวกเจ้า” เจี้ยนเฉินรับอธิบายในขณะที่เขาคิด “ข้าคิดว่าฮุสตันคือชื่อเดิมของลุงเซียว เจ้าเป็นที่รู้จักในฐานะหัวหน้านิกายดาบโลหิต เขาอาจจะเปลี่ยนแซ่หลังจากที่ถอนตัวออกมาจากทวีปเมื่อพันปีก่อน เพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อพันปีก่อนนั้นมีผลกระทบกับลุงเซียวมาก”ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ไม่ได้ยืนขึ้น หนึ่งในนั้นก้มหัวแล้วพูดออกมา “หัวหน้านิกายคนก่อนได้ติดต่อพวกเราผ่านทักษะลับเพื่อที่จะแจ้งพวกเราว่าเขาลงจากตำแหน่งแล้ว และคนที่ครอบครองลูกธนูจะเป็นหัวหน้านิกายคนใหม่ของนิกายดาบโลหิต ทุกคนต้องเชื่ฟังการตัดสินใจและคำสั่งของหัว
