วามเข้าใจในมิติของเขาในมิติของพวกเขาก็อยู่ในระดับที่เยี่ยมมาก พวกเขาเดินทางโดยใช้พลังมิติ แม้ว่ามันจะไม่สามารถเดินทางได้หลายล้านกิโลเมตรในก้าวเดียวเหมือนประตูมิติ แต่พวกเขาก็ยังคงเร็วอย่างเหลือเชื่อดังนั้น เจี้ยนเฉินจึงใช้เวลาน้อยมากในการเดินทางมากกว่าสิบล้านกิโลเมตรจากเมืองทหารรับจ้างมาโดยมีรุยจินที่แบกเขาเอาไว้ทันทีที่ทั้งสี่มาถึงบนอากาศของเมือง ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกันและตื่นจากการทำสมาธิ หนึ่งในนั้นพูดออกมา “ข้าสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ของเครื่องหมายดาบโลหิต หัวหน้านิกายคนใหม่มาแล้ว พวกเราไปต้อนรับเขาเร็ว”ร่างทั้งสี่บินออกไปจากหน้าต่างเป็นภาพราง ๆ สีแดง พวกเขาปรากฏขึ้นในอากาศเหมือนผีและเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฉินในตอนแรกทั้งสี่พุ่งความสนใจไปที่ลูกธนูที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ก่อนที่พวกเขาจะมองไปที่เจี้ยนเฉินช้า ๆ พวกเขาอึ้งเมื่อจำเจี้ยนเฉินได้ สายตาของพวกเขาว่างเปล่า พวกเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อไม่มีใครคิดว่าสำนักคนใหม่จะไม่ใช่สมาชิกระดับสูงในนิกาย แต่เป็นเด็กหนุ่มเจี้ยนเฉินคนนี้เจี้ยนเฉินยังคงปกติ เขามองผ่านไปที่ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ก่อนที่จะประสานมือไปที่พวกเขา “ข้าคือเจี้ยนเฉิน ข้าขอขอบคุณผู้พิทักษ์ ! “เจี้ยนเฉินยังคงรู้สึกเป็นบุณคุณกับผู้พิทักษ์ทั้งสี่ เขาไม่ลืมว่าทั้งสี่คนนี้มาถึงตอนตระกูลเจียงหยางกำลังเกิดเรื่อง พวกเขาป้องกันตระกูลไม่ให้สูญเสียไปมากกว่านี้ ชายชรา
