รรับรู้ของเขา เจี้ยนเฉินก็บอกได้ว่าเขากำลังอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่ใต้ดิน“พลังงานที่นี่เบาบางกว่าครั้งล่าสุดที่ข้ามาที่นี่” เจี้ยนเฉินคิดด้วยความประหลาดใจ เขาจำได้ชัดว่าในตอนที่เสี่ยวหลิงพาเขามาที่นี่ครั้งแรก พลังงานนั้นหนาแน่นจนเกือบจะเป็นของเหลว แค่ไม่กี่ผ่านไปหลังจากตอนนั้น พลังงานก็เหลือเท่านี้ มันถูกใช้ไปด้วยอัตราที่น่าตกใจในตอนนี้เอง บอลแสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นในโลกสีดำสนิท มันส่องสว่างให้ทุกอย่าง“เสี่ยวหลิง ! ” เจี้ยนเฉินตะโกนออกไปทันทีเมื่อเขาเห็นบอลแสงบอลแสงนั้นมาจากเสี่ยวหลิง ร่างของนางูเหมือนเกือบเป็นภาพลวงตา เหมือนว่านางเป็นร่างที่เกิดมาจากแสงเสี่ยวหลิงไม่ดูกระปรี้กระเปร่าเหมือนก่อนหน้านี้ น้ำตาสองสายไหลลงมาจากใบหน้าที่น่ารักและไร้เดียงสาของนาง ในขณะที่สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกลัว บางอย่างทำให้นางกลัวเจี้ยนเฉินรู้สึกปวดใจเมื่อเขาเห็นเสี่ยวหลิงเป็นแบบนี้ เขาถามอย่างห่วงใย “เสี่ยวหลิง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า ? เกิดอะไรขึ้น ? ““ฮือ…” ทันนั้นเอง เสี่ยวหลิงก็เริ่มร้องให้ นางพุ่งไปที่หน้าอกของเจี้ยนเฉิน ในขณะที่นางร้องให้ออกมาเสียงดังและกอดเจี้ยนเฉินเอาไว้แน่น“อย่าร้องไปเลยเสี่ยวหลิง มามา บอกพี่ใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้น” เจี้ยนเฉินกอดหลังของเสี่ยวหลิงเอาไว้ในขณะที่ปลอบนาง แม้ว่าร่างของเสี่ยวหลิงจะเกิดมาจากพลังงาน แต่พลังงานนี้ก็มีตัวตน เช่นนั้น มันจึงแทบไม่แตกต่างกับการกอดคนที่มีเลือดเนื้อจ
