ริงจริง เว้นเสียแต่ว่าเสี่ยวหลิงไม่มีความร้อนออกมา“พี่ใหญ่…พี่ใหญ่…เสี่ยวหลิงกลัวมาก เสี่ยวหลิงกลัวมาก นายท่าน นายท่าน ท่านอยู่ที่ไหน ? กลับมาเร็ว ๆ เสี่ยวหลิงกลัวมาก” เสี่ยวหลิงสะอึกสะอื้นอยู่กับหน้าอกของเจี้ยนเฉิน นางค่อนข้างกลัวเจี้ยนเฉินรู้สึกสงสาร ในขณะที่กำลังมองไปที่เสี่ยวหลิงซึ่งน้ำตาไหลพราก ๆ เขาปลอบเบา ๆ “อย่ากลัวไปเลย เสี่ยวหลิง พี่ใหญ่อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ ? อย่าห่วงไปเลย พี่ใหญ่จะปกป้องเจ้า”เจี้ยนเฉินปลอบเสี่ยวหลิงอยู่นานก่อนที่นางจะสงบลง หลังจากนั้นเขาก็ถาม “เสี่ยวหลิง บอกข้ามาตรง ๆ มีอะไรเกิดขึ้นกับผนึกหรือไม่ ? “เสี่ยวหลิงเช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าแรง นางพูด “ใช่ พี่ใหญ่ บางอย่างออกมาจาก ละ..” เซียวหลิงหยุดทันทีและนางก็เอามือปิดปากตัวเอง นางพูดด้วยเสียงอู้อี้ “ไม่ เสี่ยวหลิงบอกไม่ได้ นายท่านไม่ให้เสี่ยวหลิงบอกใคร”เจี้ยนเฉินยิ้มแล้วพูด “เสี่ยวหลิง พี่ใหญ่ได้พบกับนายท่านของเจ้าเมื่อหลายปีที่แล้ว นายท่านของเจ้าบอกพี่ใหญ่เกี่ยวกับทุกอย่างที่อยู่ที่นี่ มีผนึกที่อยู่ลึกใต้เมืองทหารรับจ้าง ซึ่งผนึกทางเข้าของโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งเอาไว้ พี่ใหญ่พูดถูกหรือไม่ ? “เสี่ยวหลิงจ้องมองเจี้ยนเฉินตาไม่กระพริบด้วยดวงตาที่สดใสและไร้เดียงสาของนาง ก่อนที่นางจะพยักหน้าสองครั้ง นางยืนยันคำพูดของเจี้ยนเฉิน“เสี่ยวหลิง แม้แต่นายท่านของเจ้ายังบอกทุกอย่างกับพี่ใหญ่ เจ้าก็ไม่ควรปิดบังอะไรจากพี่ใหญ่ไปนา
