ืดสนิทนั่นปราณดาบและดาบยังดันไปที่ผนึกต่ออีกสักพัก ในท้ายที่สุด ปราณดาบก็กระจายหายไปหมดเนื่องจากมันหมดพลังงาน ในขณะที่ดาบเลี้ยวกลับไปและหายกลับเข้าไปในหลุมมืดเสี่ยวหลิงถอนหายโล่งออกมาทันทีเมื่อนางเห็นว่าในที่สุดจอมยุทธของโลกเซียนที่ถูกทอดทิ้งก็ล้มเลิกที่จะทำลายผนึก ใบหน้าของนางปรากฏอาการเหนื่อยออกมา มันเป็นเวลาน้อยกว่า 2 ก้านธูป แต่มันก็เหมือนเป็นการต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับจอมยุทธที่อยู่ในระดับเดียวกันถึงสามวันสามคืนสำหรับเสี่ยวหลิงเสี่ยวหลิงจับหน้าอกตัวเองและมองไปที่หลุมด้วยความกลัว นางพึมพำ “น่ากลัวจริงจริง แข็งแกร่งมาก การโจมตีทั้งสองนี้ต้องมาจากคนเดียวกันแน่แน่ ถ้าข้ามาไม่ทันเวลา ผนึกของนายท่านจะต้องต่อต้านอีกการโจมตีของคนผู้นั้นไม่ได้แน่”ทันใดนั้นเอง มิติที่อยู่ในหลุมก็บิดเบี้ยว มีร่างหนึ่งที่เห็นได้รางรางอยู่ในความมืดมิด คนที่เห็นได้ราง ๆ นี้มีพลังแห่งการมีอยู่ที่สามารถดูถูกได้ทุกสิ่งเสี่ยวหลิงมีความแข็งแกร่งมาก แต่จิตใจของนางก็ยังไม่ได้โตมากไปกว่าเด็กเลย นางเม้มปากเมื่อเห็นอย่างนั้นและถอยกลับไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว นางเกิดขลาดกลัวขึ้นมา“ผนึกนี้หยุดข้าไม่ได้หรอก วันที่ข้าสำเร็จวิชาทำลายผนึกของข้าจะเป็นวันที่ผนึกนี้จะหายไปและวันนั้นก็อีกไม่ไกลหรอก” เสียงเล็กดังออกมาจากความมืด แม้ว่ามันจะเย็นชาและไร้อารมณ์มาก แต่มันก็เต็มไปด้วยความมั่นใจร่างค่อย ๆ หายไปหลังจากนั้น พื้นดินใต
