ามีข้า พวกเราแก้แค้นให้กับท่านแล้ว ท่านพักให้สงบในปรโลกเถอะ…” รัมกุยเนสสะอื้นอย่างเจ็บปวดตรงหน้าป้ายหลุมศพในขณะที่น้ำตาไหลลงมาที่ใบหน้าของนางอย่างหยุดไม่ได้
โฮ้ก ! เสือขาวก็คำรามออกมาเช่นเดียวกัน นอกเหนือไปจากนั้น เสียงนั่นยังเต็มไปด้วยความเศร้าโศก เหมือนว่ามันกำลังพยายามที่พูดบางอย่างด้วยภาษาของมันเอง
เจี้ยนเฉิน โหยวเยว่ และเฮยยู่ยืนอยู่เงียบ ๆ ข้าง ๆ รัมกุยเนส ในขณะที่พวกเขาดูทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้น เจี้ยนเฉินและโหยวเยว่ทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ ในขณะที่เฮยยู่ยังเฉยเมย
ด้านหลังพวกเขามีราชาเปิงยืนอยู่พร้อมกับกลุ่มผู้อาวุโสของตระกูลกิลลิกัน พวกเขาทั้งหมดมองไปที่รัมกุยเนสและพยัคฆ์ปีกเทวะด้วยสายตาที่หลากหลายอารมณ์
ราชาเปิงบอกผู้อาวุโสทุกคนเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีที่ผ่านมาหลังจากการตายของราชาเสือ ซึ่งทำให้ทุกคนเข้าใจถึงความจริงทุกอย่างที่ซ่อนอยู่ รัมกุยเนสไม่ได้ร่วมมือกับมนุษย์และทรยศตระกูล แต่เป็นราชาเสือที่ใส่ร้ายนางเพราะเขาตั้งใจที่จะฆ่าพยัคฆ์ปีกเทวะ
แม้ว่าผู้อาวุโสทั้งหมดจะเป็นสัตว์อสูร แต่พวกเขาก็มีคนที่ฉลาดมากมายในหมู่พวกเขา หลายคนเชื่อมโยงเหตุการณ์นี้กับเรื่องทวีปสัตว์เทวะได้ทันทีหลังจากที่พวกเขาได้รู้ความจริงจากราชาเปิง พวกเขาเดาว่าต้องมีบางคนที่ทรงพลังจากทวีปสัตว์เทวะที่วางแผนให้ราชาเสือทำร้ายพยัคฆ์ปีกเทวะอยู่แน่ ไม่เช่นนั้นราชาเปิงก็คงไม่กลัวแบบนี
