นีอยู่อีก ? ” เจี้ยนเฉินเยาะเย้ยราชาเสือในขณะที่เขาบินออกไปไกล
ราชาเสือไม่แสดงความกลัวออกมาแม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเกือบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหนีจากหายนะนี้ได้ เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความเกลียดชัง ในขณะที่ สายตามุ่งร้ายของเขาเหมือนว่าเขามีความอาฆาตกับเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรง
“ถ้าข้ารู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นวันนี้ ข้าน่าจะฆ่าเจ้าทันทีตั้งแต่ที่ข้าเจอเจ้าในครั้งแรก ไม่อย่างนั้นเจ้าจะไปมีชีวิตรอดจนมาถึงวันนี้ได้ยังไง ? ” ราชาเสือขบฟัน ความเสียดายท่วมท้นอยู่ในจิตใจของเขา
สายตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายเย็นชาเมื่อเขาได้ยินคำพูดแบบนั้น เขาเตะไปที่หน้าอกของราชาเสือและราชาเสือก็กระอักเลือกออกมาจากปากของเขา
“น่าเสียดายที่เวลามันย้อนกลับไม่ได้ เจ้าอยู่ในกำมือของข้าแล้ว เจ้าไม่มีพลังหรือสิทธิ์ที่จะฆ่าข้า” เจี้ยนเฉินพูดอย่างเย็นชา
“หืม ฆ่าหรือทรมานเลยถ้าเจ้าต้องการ แต่ถ้าเจ้าฆ่าข้า หายนะหนักจะเกิดกับเจ้า ทวีปสัตว์เทวะจะไม่ทนให้จอมยุทธมนุษย์ก้าวเข้ามาและมาทำตัวอวดเก่งในอาณาเขตของทวีปสัตว์เทวะของข้าหรอก” ราชาเสือพูดอย่างเย็นชา เขายังไม่รู้ว่าเจี้ยนเฉินในตอนนี้มีพลังพอที่จะต่อต้านทวีปสัตว์เทวะได้แล้ว
“ท่านผู้มีพระคุณ ท่านให้พวกเราทั้งสองจัดการกับราชาเสือได้หรือไม่ ? ราชาเสือฆ่าสามีของข้าและต้องการที่จะทำร้ายพวกเราเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ พวกเราเกลียดเขามาก ข้าเป็นสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน ดังนั้นข้าจะจัด
