ิตอยู่เลย” ราชาเสือพูดพร้อมกัดฟัน เขาโทษเจี้ยนเฉินในทุก ๆ สิ่ง ดังนั้นเขาจึงเกลียดเจี้ยนเฉินมาก“ราชาเสือ ทำไมเจ้าไม่เข้ามาลองล่ะว่าทำไมข้าถึงได้มั่นใจนัก ? ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะห้ามไม่ให้ข้าออกไปจากเทือกเขาครอสได้ยังไง” เจี้ยนเฉินเหยียด จิตสังหารระเบิดอยู่ในตาของเขา“เจ้าหนูจอมโอหัง ข้าจะจัดการเจ้าหลังจากที่ข้าจัดการกับครอบครัวของข้าแล้ว” ราชาเสือพูดด้วยใบหน้าที่มืดครึ้ม จากนั้นเขาก็มองไปที่รัมกุยเนสและพูดอย่างเย็นชา “รัมกุยเนส เจ้าร่วมมือกับมนุษย์จริง ๆ ในฐานะที่เป็นผู้อาวุโสของตระกูลกิลลิกัน ความผิดของเจ้าไม่สามารถยกโทษให้ได้และเจ้าจะต้องตายอยู่ตรงนี้” ราชาเสือปรากฏขึ้นถัดจากรัมกุยเนสทันทีที่เขาพูดจบ พลังงานจำนวนมากควบอยู่ที่ฝ่ามือของเขาและเขาก็โจมตีออกไปฝ่ามือไม่ได้เล็งเป้าไปที่รัมกุยเนส แต่เป็นพยัคฆ์ปีกเทวะที่อยู่ข้าง ๆ นางตาของราชาเป็งหรี่เล็กลง และเขาก็ลอบถอนใจ เขาไม่ได้คิดที่จะเข้าไปยุ่ง เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปยุ่งเพราะว่าเรื่องที่เชื่อมโยงกับเรื่องนี้นั้นสำคัญเกินไป มันจะไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างเขากับราชาเสือ มันจะเป็นการเอาเรื่องทวีปสัตว์เทวะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
“ข้าขอคารวะสัตว์เทวะที่ยิ่งใหญ่” สัตว์อสูรระดับเจ็ดคุกเข่าลงในร่างมนุษย์ในขณะที่เขาร้องออกมาอย่างตื้นตัน
เจี้ยนเฉินมองผ่านไปที่สัตว์อสูร และสายตาที่เฉยเมยของเขาก็แข็งทื่อ เขาจำสัตว์อสูรนี้ได้ มันคือราชาวานรของวานรวิญญาณ
