ึงเหน็ดเหนื่อยและอ่อนแอมากทำให้นางยากที่จะลุกขึ้นมาได้ร่างของรัมกุยเนสเปลี่ยนไป และนางก็กลายร่างเป็นมนุษย์อย่างรวดเร็ว นางกลายเป็นหญิงวัยกลางคนผิวสีเลือดฝาด“ข้าขอขอบคุณที่ช่วยชีวิตของข้าเอาไว้ ไม่เพียงแต่ข้าจะไม่ได้พบลูกของข้าอีกครั้งถ้าเจ้ามาไม่มันเวลา แต่ข้าก็จะไม่มีชีวิตรอดอีกต่อไปด้วย ความมีน้ำใจที่เจ้ามีให้กับพวกเราทั้งสองนี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ข้าจะชดเชยได้แม้จะใช้ชีวิตของข้า” รัมกุยเนสขอบคุณเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างสงบและตอบกลับ “ผู้อาวุโส ท่านไม่จำเป็นต้องสุภาพขนาดนั้น ข้าทำให้ท่านทุกข์ทรมานใจที่ทำให้ท่านต้องรอนานกว่าที่ข้าจะรักษาอาการบาดเจ็บของท่านได้” เจี้ยนเฉินมองไปที่เสือขาวในตอนที่เขาพูดถึงตรงนี้ ก่อนที่จะพูดต่อ “ผู้อาวุโส ท่านไม่ได้พบลูกของท่านมาหลายปี ท่านต้องมีเรื่องที่จะพูดเยอะแน่ ข้าไม่รบกวนท่านแล้ว ทั้งสองคนจะได้มีเวลาพูดคุยกัน”หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินและโหยวเยว่ก็ออกไปจากโถง และทิ้งให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันหลังจากที่เจี้ยนเฉินและโหยวเยว่ออกไป รัมกุยเนสก็มองไปที่เสือขาวที่สง่างาม นางบอกได้เลยตั้งแต่เห็นครั้งแรกว่าลูกของนางเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 แล้วในตอนที่เสือขาวจากนางไปในตอนแรก มันยังเป็นลูกเสือที่ยังไม่ลืมตาด้วยซ้ำ ในตอนนี้มันได้กลายเป็นสัตว์อสูรระดับ 7 ที่ทรงพลัง ความเร็วในการเติบโตของมันรวดเร็วจนรัมกุยเนสประหลาดใจมาก นางรู้สึกตื่นเต้นและมีความสุขมากเจี้ยนเฉินและโ
