้นั้นให้เหมาะกับตัวเองอีก ซึ่งจะทำให้มันยากเข้าไปใหญ่ แม้ว่าเขาจะสำเร็จในบางส่วน แต่มันก็ยังต้องใช้เวลาอีกบ้างเพื่อที่จะประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงไม่นานหลังจากนั้น ร่างสีขาวก็พุ่งเข้ามา มันเป็นเสือขาวที่ดึงแม่ของเขามาที่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน ทันทีที่พวกเขามาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉิน รัมกุยเนสก็คุกเข่าลงตรงหน้าเจี้ยนเฉินและก้มหัวของนางลง “ท่านผู้มีพระคุณ ขอบคุณที่ปกป้องลูกของข้า ข้าได้ทราบจากลูกของข้าแล้วว่าท่านได้พบเจออะไรมาบ้าง ไม่เพียงแต่ท่านจะเผชิญกับการไล่ล่าของราชาจากตระกูลกิลลิกันเท่านั้น ตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบยังบังคับให้ท่านต้องออกไปจากทวีปอีก บุญคุณของท่านช่างใหญ่หลวงนัก ข้า รัมกุยเนสจะใช้ชีวิตของข้าในการตอบแทนท่าน ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน”“ผู้อาวุโส ได้โปรดลุกขึ้นเถอะ” เจี้ยนเฉินรีบช่วยประคองให้รัมกุยเนสลุกขึ้นมา แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่านางในตอนนี้ แต่เจี้ยนเฉินก็เคารพรัมกุยเนส ซึ่งเป็นเหตุที่ที่เขายังเรียกนางว่าผู้อาวุโสรัมกุยเนสเป็นแม่ที่ดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เจี้ยนเฉินเคารพนางหลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็พูดคุยอย่างสุภาพกับรัมกุยเนส ก่อนที่จะให้นางไปฟื้นตัว นางคงจากไปทันทีหลังจากที่นางฟื้นฟูสมบูรณ์แล้วโฮ้ก ! เสือขาวคำรามเสียงทุ้มในขณะที่เขามองไปที่รัมกุยเนส ความเกลียดฉายแววอยู่ในตาของเขารัมกินเนสลูบหัวของเสือขาวแล้วพูดออกมา “ลูกเอ๋ย แน่นอน เจ้าต้องแก้แค้นให้พ่อของเจ้า แ
