จของเสือขาวพุ่งขึ้นมา ทันใดนั้นเอง มันก็ยืนขึ้น มันจ้องตาไม่กระพริบไปที่ขนสีขาวที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉินด้วยตาที่เบิกกว้าง อารมณ์ที่ปั่นป่วนที่หาได้ยากปรากฎขึ้นในตาที่บริสุทธิ์ของมันเสือขาวยังไม่ลืมตาเลยตอนที่มันจากแม่ของมันมา มันอาจจะไม่รู้ว่านางหน้าตาเป็นยังไงด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้ที่มันจะพลาดกลิ่นของแม่ของมัน เพราะว่านี่เป็นสัญชาตญาณธรรมชาติของสัตว์อสูรที่มนุษย์ไม่มี“กรร….” เสือขาวคำรามในคอเหมือนมันกำลังร้องด้วยความปวดร้าว ดูเหมือนมันกำลังคุยกับเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย เสือขาวดูเหมือนจะคิดถึงแม่ของมันหลังจากที่ได้กลิ่นของนางเสือขาวในตอนนี้เป็นสัตว์อสูรระดับ 7 แต่เวลาตั้งแต่มันเกิดจนถึงตอนนี้ก็สั้นนัก จิตใจของมันในตอนนี้ไม่ได้พัฒนามากไปกว่าเสี่ยวหลิงจากเมืองทหารรับจ้างเลยเสือขาวยกขาหน้าที่มีขนของมันและอ้าปากของมันออกเล็กน้อย มีดสายลมพุ่งออกมาและตัดไปที่อุ้งเท้าของมัน ทันใดนั้นเอง หยดเลือดสีแดงสดก็หยดออกมาและร่วงลงอย่างแม่นยำไปที่ขนที่อยู่บนมือของเจี้ยนเฉินมีแค่เลือดของเสือขาวเท่านั้นที่สามารถจะทำให้ขนที่รัมกุยเนสทิ้งไว้ทำงานขึ้นมาได้ขนเปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมดทันทีหลังจากที่มันดูดซึมเลือดเข้าไป มันเริ่มที่จะสว่างไปด้วยแสงสีแดงชั่วร้าย ก่อนที่มันจะหลุดออกจากมือของเจี้ยนเฉิน มันพุ่งออกไปไกลด้วยความเร็วดุจสายฟ้าเจี้ยนเฉินรัดโหยวเยว่เอาไว้แน่นแล
