ตีตราเขาว่าเป็นคนทรยศ แม้แต่ตระกูลเจียงหยางที่เมืองลอร์ก็คงถูกดึงมาเกี่ยวกับเรื่องนี้และคงจะทำให้เกิดเรื่องร้ายแรงมากตามมาใบหน้าของเถี่ยต้ามืดมนหลังจากที่ได้ยินคำพดของเทียนเจี้ยน เขาหนักใจมากเจี้ยนเฉินแตะบ่าของเถี่ยต้าแล้วพูด “เถี่ยต้า ฝึกอยู่ที่นี่ให้สบาย ข้าจะกลับมาในอีกสองสามวันนี้”เถี่ยต้าพยักหน้าเงียบ ๆหลังจากที่ร่ำลากับทั้งสองคนแล้ว เจี้ยนเฉินก็จากไปพร้อมกับไป๋หยุนเทียนและเจียงหยางป้า พร้อมกับรุยจินและเฮยยู่ เสี่ยวหลิงพยายามที่จะรั้งให้เขาอยู่ก่อนที่เขาจะจากไป เจี้ยนเฉินพยายามอย่างมากเพื่อที่จะปลอบโยนเสี่ยวหลิง
เจี้ยนเฉินทำความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในการชุบชีวิตพ่อแม่ของเขาได้สำเร็จในที่สุด เขายินดีมากในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
ครึ่งเดือนต่อมา เจี้ยนเฉินพบไปหาไป๋หยุนเทียนและเจียงหยางป้า ทั้งสองคนฟื้นตัวสมบูรณ์แล้ว อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่ทำให้พวกเขาหนักใจอยู่
“เซียงเอ๋อ พวกเราอยู่ที่เมืองทหารรับจ้างมาก็นานแล้ว มันถึงเวลาที่พวกเราจะต้องไปแล้วล่ะ พวกเราจะกลับไปที่ตระกูลเจียงหยาง” ไป๋หยุนเทียนพูด
“เฮ้อ เวลาผ่านไปมากเหลือเกินในพริบตา เซียงเอ๋อ พวกเราจากตระกูลเจียงหยางมานานแล้ว พวกเรารู้สถานการณ์ที่ตระกูลเจียงหยางเผชิญอยู่แล้ว แต่พวกเราก็อดไม่ได้ที่จะกลับไป ในเมื่อที่นั่นเป็นบ้านของพวกเรา” เจียงหยางป้าก็พูดออกมาเช่นเดียวกัน ความคิดถึงบ้านอยู่ในจิตใจของทั้งคู่มาตล
