ละเถี่ยต้ารออยู่ให้ไป๋หยุนเทียนและเจียงหยางป้าตื่นอยู่ข้าง ๆ สองวันเต็มเต็มผ่านไป นิ้วของไป๋หยุนเทียนก็ขยับเล็กน้อย จากนั้น เปลือกตาของนางก็ค่อย ๆ เปิดขึ้นมาและเต็มไปด้วยความสับสน
“ท่านแม่ ในที่สุดท่านก็ตื่นขึ้นมา” เจี้ยนเฉินพูดออกไปด้วยเสียงสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาจากตาของเขาอย่างควบคุมไม่ได้
ตาของไป๋หยุนเทียนแข็งทื่อเมื่อนางยินเสียงที่คุ้นเคย ความสับสนหายไปจากดวงตาของนางและนางก็มองไปที่ทิศทางที่นางได้ยินเสียง นางเห็นหน้าของเจี้ยนเฉินทันที ใบหน้าที่นางคุ้นเคยมากที่สุด
“เซียงเอ๋อ…” ไป๋หยุนเทียนร้องออกมา ความทรงจำของนางทะลักออกมาเหมือนน้ำท่วม ก่อนที่มันจะหยุดอยู่ตอนที่ ชายชราซิตูและพวกของเขาอีก 4 คนมาสร้างปัญหาที่ตระกูลเจียงหยาง
ใบหน้าของไป๋หยุนเทียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อความทรงจำของนางมาหยุดอยู่ที่จุดนี้ นางร้องออกมา “เซียงเอ๋อ มีเซียนผู้คุมกฎจะมาจัดการเจ้า” ไป๋หยุนเทียนไม่รู้ว่านางไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเจียงหยางเพราะว่านางเพิ่งตื่นขึ้นมา นางต้องการที่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่รู้ตัว แต่ทันทีที่นางขยับ นางก็พบว่าตัวเองไม่มีแรง นางไม่สามารถยืนขึ้นได้
“ท่านแม่ นอนอยู่ก่อนอย่าเพิ่งขยับ เรื่องนั้นได้ผ่านไปแล้ว เซียนผู้คุมกฎพวกนั้นไม่สามารถกดขี่ข้าได้อีกแล้ว” เจี้ยนเฉินพูดอย่างนุ่มนวลในขณะที่เขารีบประคองไป๋หยุนเทียนให้นอนลงไป
การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็ได้ใช้พลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตัวข
