รง พวกเจี้ยนเฉินไม่ได้รับการลงโทษใดใด ซึ่งทำให้สายตาของพวกทหารรับจ้างมองเจี้ยนเฉินด้วยความชื่นชม“พวกเขาต้องเป็นสมาชิกระดับสูงของเมืองทหารรับจ้างแน่ มีเฉพาะพวกนั้นเท่านั้นที่สามารถบินตรงเข้าไปในเมืองผ่านทางอากาศได้” บางคนพูดคุยกัน..เจี้ยนเฉินไม่ได้กลับเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์ แทนที่กัน เขาเข้าไปในมิติที่แยกตัวออกมาตามเทียนเจี้ยนไป เขาปักหลักอยู่ที่ปราสาทหรูหรา และรอให้พ่อและแม่ของเขาตื่นอย่างเงียบ ๆรุยจินและเฮยยู่ยังอยู่ที่ด้านนอก เสี่ยวหลิงปราณีอย่างมากที่ปล่อยให้ทั้งสองอยู่ในเมืองได้ ไม่มีคนต่างเผ่าพันธุ์ที่จะสามารถเข้ามาในเมืองทหารรับจ้างได้เจี้ยนเฉิน หมิงตง และเถี่ยต้ารออยู่ให้ไป๋หยุนเทียนและเจียงหยางป้าตื่นอยู่ข้าง ๆ สองวันเต็มเต็มผ่านไป นิ้วของไป๋หยุนเทียนก็ขยับเล็กน้อย จากนั้น เปลือกตาของนางก็ค่อย ๆ เปิดขึ้นมาและเต็มไปด้วยความสับสน“ท่านแม่ ในที่สุดท่านก็ตื่นขึ้นมา” เจี้ยนเฉินพูดออกไปด้วยเสียงสั่นเทา น้ำตาไหลออกมาจากตาของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ตาของไป๋หยุนเทียนแข็งทื่อเมื่อนางยินเสียงที่คุ้นเคย ความสับสนหายไปจากดวงตาของนางและนางก็มองไปที่ทิศทางที่นางได้ยินเสียง นางเห็นหน้าของเจี้ยนเฉินทันที ใบหน้าที่นางคุ้นเคยมากที่สุด“เซียงเอ๋อ…” ไป๋หยุนเทียนร้องออกมา ความทรงจำของนางทะลักออกมาเหมือนน้ำท่วม ก่อนที่มันจะหยุดอยู่ตอนที่ ชายชราซิตูและพวกของเขาอีก 4 คนมาสร้างปัญหาที่ตระกูลเจียงหยางใบหน
