งเข้าออกเมืองบนหลังสัตว์อสูร เมืองพลุกพล่านมาก
เสือขาวกระโจนไปรอบ ๆ ไหล่ของเจี้ยนเฉินด้วยขนาดที่เท่ากับแมว ในขณะที่มันกระพริบตาเล็กที่สดใสของมันอย่างต่อเนื่อง มันมองไปรอบ ๆ เหมือนกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างน่าสนใจไปหมด
“พี่ใหญ่ มันเป็นกลิ่นของพี่ใหญ่ เสี่ยวหลิงได้กลิ่นพี่ใหญ่และกลิ่นของนายท่าน ในที่สุดพี่ใหญ่ก็มาหาเสี่ยวหลิงแล้ว เสี่ยวหลิงคิดถึงพี่ใหญ่มาก”
เสียงของเสี่ยวหลิงดังขึ้นมาทันทีที่เจี้ยนเฉินเข้ามาในม่านพลังของเมืองทหารับจ้าง เจี้ยนเฉินได้ยินมันอย่างชัดเจน และร่างของเสี่ยวหลิงก็ปรากฏขึ้นมาอย่างช้า ๆ ตรงหน้าเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความยินดี
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าที่แสนซนของเสี่ยวหลิง “เสี่ยวหลิง พี่ใหญ่มาหาเจ้าแล้ว”
เสี่ยวหลิงขมวดคิ้วและเผยท่าทีไม่พอใจออกมา นางเบะปากพลางเอ่ยว่า “พี่ใหญ่นิสัยไม่ดี พี่ใหญ่ผิดสัญญา เสี่ยวหลิงรอนานมากกว่าที่ท่านจะมาหา หืม เสี่ยวหลิงหงุดหงิดมาก เสี่ยวหลิงโกรธ”
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างขมขื่น “เสี่ยวหลิง มันไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่ไม่ต้องการจะพบเจ้า แต่ข้าถูกบีบจากตระกูลผู้พิทักษ์และทวีปสัตว์เทวะให้ต้องไปซ่อนตัวอยู่ที่อื่นนอกทวีป ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ เสี่ยวหลิง ถ้าข้าไม่ทำแบบนั้น มันอาจจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะได้มาพบเจ้าในวันนี้ ข้าอาจจะไม่ได้พบเจ้าอีกเลย”
เจี้ยนเฉินไม่ได้สังเกตว่ารุยจินและเฮยยู่ม
