องเขาอยู่อย่างแปลก ๆ ไม่น้อย เขามุ่งความสนใจไปที่เสี่ยวหลิง มีเพียงเจี้ยนเฉินเท่านั้นที่สามารถเห็นนาง ในขณะที่รุยจินและเฮยยู่สัมผัสถึงนางไม่ได้เลยแม้แต่น้อย สำหรับพวกเขาแล้ว เจี้ยนเฉินนั้นกำลังคุยกับอากาศที่ว่างเปล่าและยิ้มอย่างโง่งมให้กับมัน เขายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมทั้งพึมพำกับตัวเอง เหมือนว่าเขากำลังเสียสติ
ข้าง ๆ รุยจินและเฮยยู่ ทหารรับจ้างและพ่อค้าสองสามคนที่ผ่านมาสังเกตเห็นพฤติกรรมที่แปลกประหลาดนี้ พวกเขาทั้งหมดมองแปลก ๆ ไปที่เจี้ยนเฉิน
เสี่ยวหลิงก้มหัวลงคิดหลังจากที่ได้ยินเจี้ยนเฉินอธิบายและหยุดขมวดคิ้ว นางยิ้มหวานอีกครั้งและพูดอย่างซุกซน “เอาล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นเสี่ยวหลิงจะยกโทษให้พี่ใหญ่ ถ้าเช่นนั้นพี่ใหญ่ต้องมาหาเสี่ยวหลิงบ่อยขึ้นในอนาคตนะ ถ้ามีคนเลวจะทำร้ายพี่ใหญ่ ให้มาหาเสี่ยวหลิง เสี่ยวหลิงจะปกป้องพี่ใหญ่และไล่คนเลวไปเอง”
เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างแรง “โอเค เมื่อพี่ใหญ่เจอเข้ากับคนเลวที่ไม่สามารถเอาชนะได้ ข้าจะรบกวนเสี่ยวหลิงนะ”
“ฮี่ฮี่ อย่ากังวลไปพี่ใหญ่ ถ้าเสี่ยวหลิงอยู่ที่นี่ ไม่มีใครที่จะทำร้ายพี่ใหญ่ได้” เสี่ยวหลิงพูดในขณะที่นางยิ้มอย่างมีความสุข
เฮยยู่หมดความอดทนในขณะที่เขามองเห็นเจี้ยนเฉินที่กำลังพึมพำกับตัวเองอย่างต่อเนื่อง เขาแตะเจี้ยนเฉินและจ้องไปที่เขาด้วยความสงสัย “น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าสบายดีหรือไม่ ? ทำไมเจ้าถึงพูดกับตัวเองล่ะ ? เจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร ? “
เจี้ยนเฉิน
