ยนหยุนจะแรงไปกว่ากลิ่นที่อยู่บนตัวเขาเลย
“มันเป็นเพราะว่าเสือขาวอยู่ในมิติของวัตถุเซียนอยู่ตลอดหรือเปล่า กลิ่นของโม่เทียนหยุนถึงได้หายไปช้าลง ในขณะที่ข้าได้ใช้เวลาหลายปีที่ผ่านมาไปกับการต่อสู้และพบปะคนอื่น มันจึงทำให้กลิ่นของโม่เทียนหยุนหายไปเร็วขึ้น ? ” เจี้ยนเฉินคิด
“ฮือ ฮือ นายท่านอยู่ที่ไหน ? ” เสี่ยวหลิงพูดออกมาในขณะที่นางเช็ดน้ำตา
เจี้ยนเฉินส่ายหน้าและตอบกลับมา “เสี่ยวหลิง ข้าไม่รู้ว่านายท่านของเจ้าอยู่ที่ไหนในตอนนี้เหมือนกัน อย่างไรก็ตาม ถ้านนายท่านของเจ้ายังไม่ตาย เจ้าน่าจะฝึกฝนอย่างหนัก เมื่อเจ้าทำภารกิจสำเร็จและเป็นอิสระแล้ว เจ้าก็จะสามารถไปตามหาเขาได้”
ไฟแห่งความหวังลุกขึ้นมาในตาของเสี่ยวหลิง นางพยักหน้าอย่างแน่วแน่แล้วพูดออกมาว่า “พี่ใหญ่พูดถูก เสี่ยวหลิงจะฝึกฝนอย่างหนักในอนาคต เสี่ยวหลิงจะไปตามหาว่านายท่านอยู่ที่ไหนหลังจากที่เสี่ยวหลิงเสร็จภารกิจแล้ว”
ทันนั้นเอง เสี่ยวหลิงก็เงยหัวขึ้นมา นางขมวดคิ้วแล้วพูด “ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่อีก ? และครั้งนี้เจ้ายังยืนอยู่กลางอากาศเหนือเมืองทหารรับจ้างอีก นั่นเป็นการไม่เคารพนายท่าน ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะสั่งสอนเจ้าอย่างหนัก มันจะต้องแย่กว่าครั้งก่อนแน่” ในขณะที่นางพูดแบบนั้น ม่านพลังของเมืองทหารรับจ้างก็เริ่มจะเปล่งแสงแสบตาออกมา เสาแสงกว้างครึ่งเมตรได้พุ่งออกมาจากยอดสุดของม่านพลังไปบนท้องฟ้า
บู้ม !
มิติแตกกระจายในขณะที่พลังงาน
