เขายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมทั้งพึมพำกับตัวเอง เหมือนว่าเขากำลังเสียสติข้าง ๆ รุยจินและเฮยยู่ ทหารรับจ้างและพ่อค้าสองสามคนที่ผ่านมาสังเกตเห็นพฤติกรรมที่แปลกประหลาดนี้ พวกเขาทั้งหมดมองแปลก ๆ ไปที่เจี้ยนเฉินเสี่ยวหลิงก้มหัวลงคิดหลังจากที่ได้ยินเจี้ยนเฉินอธิบายและหยุดขมวดคิ้ว นางยิ้มหวานอีกครั้งและพูดอย่างซุกซน “เอาล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้นเสี่ยวหลิงจะยกโทษให้พี่ใหญ่ ถ้าเช่นนั้นพี่ใหญ่ต้องมาหาเสี่ยวหลิงบ่อยขึ้นในอนาคตนะ ถ้ามีคนเลวจะทำร้ายพี่ใหญ่ ให้มาหาเสี่ยวหลิง เสี่ยวหลิงจะปกป้องพี่ใหญ่และไล่คนเลวไปเอง”เจี้ยนเฉินพยักหน้าอย่างแรง “โอเค เมื่อพี่ใหญ่เจอเข้ากับคนเลวที่ไม่สามารถเอาชนะได้ ข้าจะรบกวนเสี่ยวหลิงนะ”“ฮี่ฮี่ อย่ากังวลไปพี่ใหญ่ ถ้าเสี่ยวหลิงอยู่ที่นี่ ไม่มีใครที่จะทำร้ายพี่ใหญ่ได้” เสี่ยวหลิงพูดในขณะที่นางยิ้มอย่างมีความสุขเฮยยู่หมดความอดทนในขณะที่เขามองเห็นเจี้ยนเฉินที่กำลังพึมพำกับตัวเองอย่างต่อเนื่อง เขาแตะเจี้ยนเฉินและจ้องไปที่เขาด้วยความสงสัย “น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าสบายดีหรือไม่ ? ทำไมเจ้าถึงพูดกับตัวเองล่ะ ? เจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร ? “เจี้ยนเฉินกลับมาได้สติในที่สุดเมื่อเฮยยู่พูดแบบนั้น จากนั้นเขาจึงนึกได้ว่าไม่มีใครเห็นเสี่ยวหลิงได้นอกจากนางต้องการจะให้คนคนผู้นั้นเห็นเจี้ยนเฉินหัวเราะแห้ง ๆ และพูดกับเฮยยู่ “ผู้อาวุโส ข้ากำลังพูดอยู่กับสหายของข้า ตัวตนของสหายข้านั้นค่อนข้างพิเศษ ไม่มีใครที
