่จะเห็นนางได้นอกจากนางจะต้องการให้เห็น”“เป็นแบบนั้นหรอกหรือ ? พวกเราไม่สามารถเห็นเพื่อนของเจ้าได้ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเราอย่างนั้นหรือ ? ” เฮยยู่ปฏิเสธที่จะเชื่อว่ายังมีคนที่อยู่ในปัจจุบันนี้ที่มีความสามารถใกล้เคียงกับเขาแล้วยังไม่กลัวเขาอีก คนผู้นั้นคงต้องเป็นคนที่น่ากลัวมากจริงจริงแม้แต่รุยจินยังยากที่จะเชื่อแบบนี้ เขาพึมพำในใจในขณะที่เขาเห็นว่าเจี้ยนเฉินนั้นจริงจังเพียงใด “มีการมีอยู่ที่น่ากลัวขนาดนนั้นอยู่ในโลกปัจจุบันนี้ด้วยหรือ ? “เจี้ยนเฉินไม่สนใจรุยจินและเฮยยู่ที่ตกใจอยู่และเขาก็พูดกับเสี่ยวหลิงต่อ “มันไม่สะดวกที่จะคุยกันที่นี่ เสี่ยวหลิง พวกเราไปคุยกันที่อื่นกันเถอะ”“เอาล่ะ ตกลง ? ” เสี่ยวหลิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง นางกำลังจะหายตัวไป แต่ตาของนางก็เบิกกว้างขึ้นมา นางปรากฏตัวข้าง ๆ เจี้ยนเฉินและสูดกลิ่นเขาอย่างแรง นางร้องออกมาทันที “พี่ใหญ่ กลิ่นของนายท่านบนตัวของท่านแรงขึ้นเรื่อย ๆ ท่านเห็นนายท่านหรือเปล่า ? หืม ? ทำไมมันถึงมีกลิ่นเหมือนนายท่านเหมือนกัน ? และกลิ่นนั้นมันแรงกว่าพี่ใหญ่อีก” เสี่ยวหลิงอึ้งในขณะที่นางชี้ไปที่เสือขาว อย่างไรก็ตาม นางก็เข้าใจได้อย่างเร็ว ดีใจมากกว่าเดิม นางร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง “พี่ใหญ่ เจ้าต้องพบนายท่านมาแน่ ท่านต้องได้พบกับนายท่านมาแน่ ใช่หรือไม่ ? บอกเสี่ยวหลิงเร็ว เสี่ยวหลิงคิดถึงนายท่านมาก นายท่านอยู่ที่ไหน ? ” ในตอนสุดท้าย เสียงของเสี่ยว
