ั้น เขาต้องการที่จะหนี
เจี้ยนเฉินเอายุทธภัณฑ์จักรพรรดิออกมาจากแหวนมิติของเขาและฟันไปที่ประตูมิติด้วยปราณกระบี่ เขาต้องการที่จะป้องกันไม่ให้ยิหยางซีหนี
ยิหยางซียิ้มอย่างเหยียดหยาม เขาชี้นิ้วออกไปช้า ๆ และยิงออกไปเพื่อทำลายปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉิน เขาพูดอย่างเย็นชาออกมา “เจ้าประเมินตัวเองสูงไปแล้วที่จะหยุดไม่ให้ข้าหนีไปด้วยตัวของเจ้าเอง” หลังจากนั้น ยิหยางซีก็หายผ่านประตูมิติไป
รุยจินมาถึงอย่างรวดเร็ว เขามองไปที่เจี้ยนเฉินที่หน้าเปื้อนเลือดและโกรธเกรี้ยวทันที เขาถามอย่างเป็นห่วง “น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าสบายดีหรือไม่ ? “
สายตาของเจี้ยนเฉินเย็นชา เขาเก็บโถงศักดิ์สิทธิ์และวัตถุเซียน จากนั้นเขาก็ส่ายหัวเบา ๆ “ข้าสบายดี ข้าขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองที่มาถึงทันเวลา ทำให้ยิหยางซีกลัวและหนีไป ไม่อย่างนั้นวันนี้คงเป็นวันตายของข้าไปแล้ว”
รุยจินมองไปที่ทิศทางที่ยิหยางซีหนีไปและคำรามออกมา “ตระกูลผู้พิทักษ์ทำเกินไปแล้ว แม้แต่คนที่มีฐานะแบบนั้นยังพยายามที่จะซุ่มโจมตีเจ้าที่นี่อีก พวกเราไปกันเถอะ น้องเจี้ยนเฉิน เฮยยู่กับข้าจะไปจัดการตระกูลผู้พิทักษ์กับเจ้าเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมที่เจ้าสมควรจะได้รับ” รุยจินระเบิดคำพูดออกมา เขาโกรธมาก เหมือนว่าเขาคงจะไม่พอใจถ้าเขาไม่ได้จัดการกับตระกูลผู้พิทักษ์
“ผู้อาวุโส ข้าขอบคุณอย่างมากที่เจ้าช่วยเหลือ แต่ข้าจะแก้แค้นด้วยตัวเองในเรื่องนี้” เจี้ยนเฉินพูดด้วยใบหน้าที่มืดม
