้าโศกเต็มอยู่บนใบหน้าของเขา เขาดูเหมือนจะคิดกลับไปถึงตอนที่เขาเจอกับเจี้ยนเฉินในครั้งแรก
เจี้ยนเฉินใจลอยทันทีเมื่อเขาได้ยินแบบนี้ เหมือนว่าเขากำลังคิดถึงทุกอย่างทีเกิดขึ้นตอนนั้นเช่นเดียวกัน
ฮุสตันมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างมีความสุขและพูดด้วยน้ำเสียงชราของเขา “เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ ” มันเป็นแค่ประโยคธรรมดา แต่มันก็ส่งผ่านความยินดีและความยอมรับในตัวเจี้ยนเฉินออกไป
เจี้ยนเฉินสนทนากับฮุสตันมากกว่านี้สักนิด ก่อนที่เทียนเจี้ยนจะพูดออกมา “เจี้ยนเฉิน ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยางอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง พวกเขายังเป็นสมาชิกของตระกูลเจียงหยางที่ขยายตัวออกมาด้วย ดังนั้น เจ้าก็ควรจะไปพบพวกเขา”
เจี้ยนเฉินหันไปและจ้องไปผู้อาวุโสสูงสุดเมื่อเขาได้ยินแบบนั้น ตาของเขาเป็นประกายด้วยความไม่สบายใจ แต่เขาก็ไม่ได้ไปหาในตอนสุดท้ายหลังจากที่เขาลังเล
“เจี้ยนเฉิน เจ้าเพิ่งกลับมาจากอาณาจักรทะเล ดังนั้นยังมีบางสิ่งที่กำลังรอเจ้าอยู่ ไปทำสิ่งที่เจ้าจำเป็นต้องทำเถอะ หลังจากที่เจ้าเสร็จเรื่องแล้ว มาที่หุบเขายั่งยืน ข้ามีบางอย่างที่จะถามเจ้า” ลุงซุยพูด เขาสงสัยเรื่องโถงศักดิ์สิทธิ์ของเจี้ยนเฉิน แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้
“ขอรับ ลุงเซียว ! ” เจี้ยนเฉินตอบกลับ
หลังจากนั้น ฮุสตันก็ผ่านประตูมิติออกไป และกลับไปที่หุบเขายั่งยืนพร้อมกับจอบที่อยู่บนไหล่ของเขาเพื่อที่กลับไปขุดดินต
