มันเมื่อคนนอกมาบุกรุก แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าใช้ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิกับเรื่องเล็กน้อยและผู้เยาว์หรอก”“เทียนเจี้ยน ทำไมเจ้าจะต้องห้ามเรื่องที่พวกเรากำลังจะทำด้วย ? ” ยิหยางซีคำรามออกมา“ถ้าพวกเจ้ายังยืนยันที่จะใช้มัน เมืองทหารรับจ้างของข้าก็จะทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อที่จะป้องกันพวกเจ้าเพื่อทวีป” เทียนเจี้ยนพูดออกมาอย่างแน่วแน่ เขาเคร่งเครียดมากและไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย
“เจี้ยนเฉิน มันมีกฎระหว่างตระกูลผู้พิทักษ์ของพวกเราอยู่ พวกเราไม่สามารถสร้างองค์กรใหญ่ใดใดบนทวีปได้ ในฐานะที่เป็นสมาชิกของตระกูลผู้พิทักษ์ เจ้าจะต้องทำตามกฎนี้ ขนาดของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีนั้นเกินกว่าข้อจำกัดและพวกเขายังมีเมืองที่สร้างมาจากทังสเตนอีก มันต้องถูกยุบ” ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลผู้พิทักษ์พูดด้วยเสียงทุ้ม
ตาของเจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปกันไปเมื่อเขาได้ยินคำพูดเหล่านี้ แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว เขาพูดอย่างเย็นชา “นั่นมันเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด ข้าเกิดที่เมืองลอร์ของอาณาจักรเกอซุน ข้าไม่มีความเชื่อมโยงกับตระกูลผู้พิทักษ์ และก็ไม่ได้เป็นสมาชิกด้วย”
ผู้อาวุโสสุงสุดเจียงหยาง ซู เซียวของตระกูลผู้พิทักษ์ยทนอยู่ด้านหน้าและจ้องไปที่เจี้ยนเฉิน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเปกันไปในขณะที่เขาพูดออกมาด้วยเสียงที่เกือบสั่น “เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยาง ผู้ก่อตั้งเมืองลอร์ ตระกูลเจี
