ดเยี่ยมไปเลย ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นพวกเราที่พบพยัคฆปีกเทวะก่อน พยัคฆ์ปีกเทวะจะเป็นของพวกเรานิกายยิหยวนในตอนนี้ เจี้ยนเฉิน เจ้าอาจจะมียุทธภัณฑ์จักรพรรดิ แต่เจ้าก็ไม่ใช่คู่มือของพวกเรา ส่งพยัคฆ์ปีกเทวะมาซะดีดี อย่าทำให้เราต้องใช้กำลังกับเจ้า” ผู้อาวุโสสูงสุดหัวเราะออกมาเสียงดัง เหมือนกับว่าพยัคฆ์ปีกเทวะเป็นของกลุ่มพวกเขาแล้ว
ท่าทางเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของเจี้ยนเฉิน เขาชี้ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิไปทางผู้อาวุโสสูงสุดคนที่พูด และพูดยั่วยุกลับไป “ถ้าเจ้าต้องการพยัคฆ์ปีกเทวะ ก็เข้ามา แต่เจ้าอาจจะไม่มีความสามารถพอที่จะทำแบบนั้นนะ”
“เจ้าหนูจอมโอหัง ! ” ผู้อาวุโสสูงสุดโกรธขึ้นมาและพุ่งเข้าไปที่เจี้ยนเฉินที่ท้าทายเพื่อที่จะสู้กับเขา อย่างไรก็ตาม ยิหยางซีก็หยุดเขาเอาไว้
ยิหยางซีก้าวออกมาช้า ๆ ในขณะที่เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสงบ “หลิงเฟิงซี เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอก เรื่องพยัคฆ์ปีกเทวะเป็นเรื่องที่สำคัญมาก พวกเราต้องเอามันมาให้ได้ก่อนที่ตระกูลผู้พิทักษ์อื่นจะมาถึง พวกเราจะมาเสียเวลาไม่ได้ ให้ข้าจัดการเอง” ยิหยางซีก้าวออกไปทันทีที่เขาพูดจบและมิติให้เท้าเขาก็กระเพื่อม เขาหายไปทันที เมื่อเขาปรากฏขึ้นอีกที เขาก็อยู่ห่างจากเจี้ยนเฉิน 10 กิโลเมตร เขาก็ยื่นแขนไปที่เสือขาวที่อยู่บนไหล่ของเจี้ยนเฉิน
รอยยิ้มเหยียดเกิดขึ้นที่มุมปากของเจี้ยนเฉิน และโถงศักดิ์สิทธิ์ของแผ่นดินทั้งแปดก็ปรากฏขึ้นตรงหน
