าไปที่ไป่ยี่เฟย ดังนั้นเขาจึงต้องรับมันตรงตรง
บู้ม !
ปราณกระบี่สีดำปะทะเข้ากับโล่กลมของไป่ยี่เฟยและทำให้เกิดเสียงดังน่ากลัวออกมา ปราณกระบี่ทรงพลังเกินกว่าที่ไป่ยี่เฟยจินตนาการเอาไว้ ดังนั้นโล่ที่ควบแน่นมาจากพลังเซียนและพลังธรรมชาติจึงไม่สามารถทนมันได้ มันแตกกระจายออกเสียงดัง ในขณะที่ปราณกระบี่ก็เสียพลังไปหลังจากที่ปะทะกับสิ่งกีดขวางทั้งสอง มันกระจายไปในอากาศ
แม้ว่าจะเป็นแบบนั้น แต่ไป่ยี่เฟยก็กระเด็นกลับไปอย่างรุนแรงโดยพลังนี้ เลือดกระจายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้จากปากของเขา และตกลงไปที่พื้นเหมือนหมอกเลือด
ไป่ยี่เฟยลอยถอยกลับไปหลายสิบกิโลเมตรก่อนที่จะตั้งหลักได้ เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างตกตะลึงในขณะที่ความเหลือเชื่อถาโถมอยู่ในดวงตาของเขา เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “เป็นไปได้ยังไง ? ทำไมเจ้าถึงแข็งแกร่งขนาดนี้ ? จะ จะ เจ้าเป็นเซียนราชาจริง ๆ หรือ ? “
แม้แต่ในตอนนี้ ไป่ยี่เฟยก็ยากที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้ ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินได้เพิ่มระดับจากจนถึงขั้นที่สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ นี่ทำให้มันน่าตกใจมาก
จิตสังหารที่หนาแน่นไหลออกมาจากเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาตะโกนออกไปอย่างเย็นชา “ไป่ยี่เฟย ข้าจะเอาชีวิตของเจ้าในวันนี้” ในขณะที่เขาพูดแบบนั้น เจี้ยนเฉินก็พึ่งไปที่เขาอย่างมุ่งร้ายด้วยยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ
ไป่ยี่เฟยเผยท่าทางกลัวออกมา ชิ้นหยกได้ปรากฏขึ้นในมือของเขาและเขาก็บีบมันไป ก่อนที่จ
