หลือเชื่อ ในเวลาเพียงนิดเดียว เขาก็แทงออกไปหลายสิบครั้ง แต่ละการโจมตีมีพลังของเซียนราชาในขั้นสูงสุดของชั้นสวรรค์ที่ 7 และมันก็ตกอยู่ที่เดียวกับทั้งหมดพอดีเป๊ะแม้ว่าพลังที่ปกป้องไทนิชเอาไว้จะแข็งแกร่งมาก แต่มันก็ไม่สามารถทนการโจมตีอย่างต่อเนื่องได้ ทำให้เกิดรูเล็ก ๆ ในตอนท้ายตาของเจี้ยนเฉินเบิกกว้างออกในขณะที่จิตสังหารเปล่งประกายออกมาจากเขาโดยไม่มีทีท่าทีจะเก็บไว้แม้แต้น้อย เขาเสียบยุทธภัณฑ์จักรพรรดิเข้าไปในช่องนั้นทันทีและทำลายการป้องกันลง แทงอย่างไม่ปราณีเข้าไปที่ไทนิชพรวด ! ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิพุ่งออกมาจากหน้าอกของไทนิชในขณะที่เลือดสีแดงหยดออกมาจากปลายของดาบ ขณะเดียวกัน พลังบรรพกาลภายในอาวุธก็เข้าไปที่ร่างกายของไทนิชอย่างบ้าคลั่ง“อ้าก ! ” ไทนิชอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาอย่างน่าเวทนา พลังบรรพกาลที่เข้าไปในร่างของเขานั้นทรงพลังมาก ทรงพลังขนาดที่มีแค่ร่างบรรพกาลขั้นที่ 3 เท่านั้นที่สามารถทนมันได้ แล้วร่างที่เปราะบางของเขาจะทนการทำลายล้างอย่างนี้ได้อย่างไร ? ที่ใดก็ตามที่พลังบรรพกาลผ่านไป เลือดและเนื้อของไทนิชก็จะระเบิดพร้อมเสียงฉีกขาด เลือดสาดกระจายไปทั่ว“ผู้คุมกฎของเผ่าเต่า ถ้าข้าจะต้องมาตายที่นี่ ข้าก็จะลากเจ้าไปกับข้าด้วย” ไทนิชร้องโหยหวนและแววแห่งความมุ่งมั่นก็ปรากฏอยู่ในดวงตาของเขา เขาต้องการที่จะใช้พลังของเซียนจักรพรรดิที่อยู่ในตัวของเขาเพื่อฆ่าพวกเจี้ยนเฉินทั้งสองเจี้ยนเฉินเข้าใจว่
