ว่าที่พวกเขาจะช่วยอะไรได้โหยวเยว่และไป๋เหลียนที่ยืนอยู่ข้างข้างเจียงหยาง ซู หยุนคงก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในขณะที่น้ำตาใสใสก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ลงไปที่แก้มของพวกนาง พวกนางทั้งสองรู้ดีว่า การที่เมืองอัคนีจะถูกเอาไปนั้นเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากทุกอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้เมืองนี้เป็นสมบัติของเจี้ยนเฉิน มันเป็นงานที่เจี้ยนเฉินส่งต่อให้พวกนางทั้งสอง พวกนางได้ทุ่มเททำงานอย่างหนักมาเป็นเวลาหลายปีกับเมืองนี้ และใช้ทรัพยากรที่เจี้ยนเฉินทิ้งไว้ไปเกือบทั้งหมด มันใช้คนเป็นแสนในการสร้างมันขึ้นมา แต่ทันทีที่มันเสร็จสมบูรณ์ โศกนาฏกรรมแบบนี้ก็ได้เกิดขึ้น มันทำให้ทั้งสองเจ็บปวดเป็นที่สุดและไม่อยากที่แม้แต่จะยืนอยู่พวกนางทุ่มเทอย่างมากแต่มันก็ถูกยึดไปในท้ายที่สุด พวกนางยากที่จะทนยอมรับเรื่องนี้ได้“เจี้ยนเฉิน ขอโทษ ข้าพลาดในเรื่องที่เจ้าคาดหวังเอาไว้ ข้าไม่สามารถรักษาเมืองอัคนีเอาไว้ได้” โหยวเยว่สะอื้นเบา ๆ น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้และรู้สึกผิดหวังยี่เฟิง เจ้าอ้วนน้อย ตู่กูเฟิง หยุนเจิ้ง ศิษย์พี่อัน และจอมยุทธคนอื่น ๆ ของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ทั้งหมดมองไปที่หญิงทั้งสอง แต่ละคนเครียดและสลดใจและไม่มีแรงที่จะสู้อีกต่อไปเห็นได้ชัดว่า พวกเขารู้ชะตากรรมของเมืองดีเจียงหยาง ซู หยุนคงลังเลอยู่นานก่อนที่จะถอนหายใจออกมายาว “เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ แต่ข้าจะเอาคนที่เกี่ยวข้องกับเจี้ยนเ
