กมา เสียงของเจียงหยาง ซู หยวนเซียวก็ดังออกมา “เมื่อไรกันที่เจ้ามีสิทธิ์ที่จะบอกว่าใครที่ตระกูลเจียงหยางจะเอาไปได้หรือไม่ได้ ? ถ้าเจ้ายังพูดมากกว่านี้ ข้าจะไม่อ่อนข้อให้เจ้าแล้วแม้ว่ามันจะเป็นการรังแกเจ้า” เจียงหยาง ซู หยวนเซียวจ้องออกไป เสียงของเขาเคร่งเครียดมากและมีความโกรธเคืองที่ยากจะปิดบังเอาไว้ได้แม้ว่าเจียงหยาง ซู หยุนเซียวจะอยู่ที่เมืองลอร์ แต่เขาก็เป็นผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยาง ดังนั้นเขาจึงรู้เรื่องนี้ดี เขารู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพราะไป่เจี้ยนและพ่อของเขา ดังนั้นความเกลียดที่มีให้ทั้งสองคนนี้ของเขาจึงยิ่งหนักมากขึ้นไป่เจี้ยนหยุดพูดทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับเสียงดังของเจียงหยาง ซู หยวนเซียว และไม่ต้องการที่จะพูดมากกว่านี้ แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่ามีพ่อของเขาที่เป็นเซียนราชาสนับสนุนอยู่ แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะยั่วยุเกียรติของผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลผู้พิทักษ์ไป่เจี้ยนเงียบ เขากำมือและแบมือหลายครั้ง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความไม่ยอม เขาไม่สามารถที่จะล้างแค้นต่อเจี้ยนเฉินได้ในตอนนี้เมื่อทุกคนถูกพาไปแบบนี้โหยวเยว่จ้องไปที่เมืองด้านล่างทั้งน้ำตา “เมื่อเจ้าต้องการเมืองนี้ก็เอาไปเถอะ พวกเรากลุ่มทหารรับจ้างอัคนียอมแพ้”กลุ่มทหารรับจ้างอัคนียอมแพ้เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไร การต่อต้านใดใดต่อหน้ากองทัพยิ่งใหญ่ของพันธมิตรและเซียนผู้คุมกฎยี่สิบกว่าคนคงจะเป็นการ
