กนี้
พวกเขาหยุดอยู่ห่าง 50 เมตรจากเทียนเจี้ยนและป้องมืออย่างพร้อมเพรียงกันไปที่เขา “พวกเราขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด ! “
ไป่เจี้ยนก็บินขึ้นไปจากพื้นและป้องมืออย่างเคารพไปที่เทียนเจี้ยน “หนึ่งในเก้าองค์ชายของจักรวรรดิเฟยลี่ ไป่เจี้ยน ขอคารวะท่านผู้อาวุโสสูงสุด” ไป่เจี้ยนชำเลืองมองไปที่หมิงตงทางหางตาเป็นครั้งคราว ความเย็นชาซ่อนลึกอยู่ในดวงตาของเขา
“ผู้อาวุโสสูงสุด ? เขาคือผู้อาวุโสสูงสุดของเมืองทหารรับจ้างงั้นหรือ ? ” เซียนผู้คุมกฎที่ไม่รู้จักเทียนเจี้ยนเดาจากลักษณะของเขาและก็ขึ้นไปหาเขาเพื่อป้องมือคารวะ
“ทุกคนสุภาพเกินไปแล้ว” เทียนเจี้ยนพูดอย่างใจเย็นกับทุกคน ก่อนที่จะมองไปที่หมิงตง ร่องรอยแห่งความชื่นชมปรากฎอยู่ในดวงตาของเขา “ไม่เลว ความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างมากในไม่กี่ปีมานี้ มันเยี่ยมมาก แม้กระทั่งในตอนที่ข้าอายุเท่าเจ้าก็ไม่ได้ใกล้เคียงขนาดนี้เลย”
เขาไม่ได้สนใจความยินดีของหมิงตง เทียนเจี้ยนมองไปที่เถี่ยต้า เมื่อเขาเห็นเลือดสีทองของเถี่ยต้า ตาของเขาก็แข็งทื่อ ในขณะที่เขาขมวดคิ้วอย่างมาก
“เลือดสีทอง…” เทียนเจี้ยนพึมพำในขณะที่เขาเริ่มคิด เขาโบกมือแล้วพลังที่มองไม่เห็นก็ล้อมรอบเถี่ยต้าทันที มันยกเขาขึ้นมากลางอากาศและนำเขาเข้าไปตรงหน้าผู้อาวุโสสูงสุด
“เถี่ยต้า อย่ากลัวไปเลย นี่คือลุงของข้า เทียนเจี้ยน เขาจะไม่ทำร้ายเจ้า” หมิงตงพูด
เถี่ยต้าพยักหน้าในขณะที่เขาจ้องไปที่เทียนเจี้
