ท่าทางของอวิ๋นเจียวเรียกเสียงหัวเราะจากคนในครอบครัวได้ไม่ขาดสาย ตราบใดที่คนในครอบครัวมีความสุข อวิ๋นเจียวก็ยินดีที่จะทำให้พวกเขามีความสุข
อวิ๋นโส่วจงเอ่ยยิ้มๆ “เจียวเอ๋อร์ของพวกเราเก่งที่สุด ขายเครื่องประทินผิวไม่กี่กระปุกก็ได้เงินมาหลายร้อยตำลึงเงินแล้ว เก่งกว่าพ่อของเจ้าตั้งเยอะ! ดูท่าพ่อคงต้องขยันให้มากกว่านี้แล้ว ไม่อย่างนั้นคงถูกเจียวเอ๋อร์ของพวกเรานำหน้าไปไกล”
ฟางซื่อถือตั๋วเงินไว้ในมือ มองอวิ๋นเจียวด้วยแววตาสำนึกผิดที่ซ่อนอยู่ “เจียวเอ๋อร์ของพวกเราโตขึ้นแล้ว รู้จักช่วยเหลือครอบครัว พูดแล้วก็เป็นเพราะพ่อแม่ไร้ประโยชน์ ทำให้เจ้าต้องลำบาก” บุตรสาวที่ดีเช่นนี้ ควรได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี ซื้อบ่าวไพร่มาปรนนิบัติมากมาย นำสิ่งของสวยงามล้ำค่าทั้งหมดในโลกมาวางไว้ตรงหน้านาง ให้นางเลือกสรรตามใจชอบ
“ท่านแม่ ท่านพูดอะไรเช่นนั้น? มีพวกท่านคอยดูแลเอาใจใส่ข้า ข้าก็มีความสุขมากแล้วเจ้าค่ะ” ไม่ต้องพูดถึงตระกูลมั่งมี ในหมู่บ้านชาวบ้านธรรมดาๆ หาได้ยากที่จะมีครอบครัวไหนที่รักและเอ็นดูบุตรสาวอย่างสดหัวใจเหมือนกับบิดามารดาของนาง
อวิ๋นโส่วจงพูดขึ้น “เจียวเอ๋อร์พูดถูก ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดว่าจะทำเครื่องประทินผิว ดังนั้นเรือนหลังนี้พวกเราทั้งครอบครัวอาศัยอยู่กันก็ถือว่าพออยู่ได้ แต่บัดนี
