ตาเฒ่าเฉียวอยู่ตัวคนเดียว ในอดีตเขามีภรรยาและบุตรชาย แต่พวกเขาไม่รอดพ้นจากภัยอดอยากครั้งใหญ่เมื่อยี่สิบปีก่อน
หลังจากนั้นตาเฒ่าเฉียวก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ เขาเก็บเด็กกำพร้าคนหนึ่งมาเป็นศิษย์สืบทอดวิชา เนื่องจากคิดจะให้ศิษย์ช่วยดูแลยามแก่ชรา ตาเฒ่าเฉียวจึงถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้โดยไม่ปิดบัง ปัจจุบันศิษย์ของเขาก็แต่งงานมีครอบครัวแล้ว ทั้งยังสามารถรับงานเองได้แล้ว
อวิ๋นโส่วจงกับอวิ๋นฉี่ซานนำของขวัญไปคารวะตาเฒ่าเฉียวเพื่อขอให้รับเป็นศิษย์ เรียกได้ว่าทำเอาตาเฒ่าเฉียวตกใจมาก หลายปีที่ผ่านมามีคนไม่น้อยที่อยากจะส่งลูกหลานในบ้านมาเป็นศิษย์ของเขา แต่ไม่มีใครปฏิบัติกับเขาเหมือนว่าเป็นอาจารย์ในสำนักศึกษาเอกชนอย่างอวิ๋นโส่วจงและอวิ๋นฉี่ซาน!
บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า ชนชั้นช่างฝีมืออยู่ในอันดับรองสุดท้ายของแคว้นต้าเยี่ย แสดงให้เห็นว่าแม้จะเป็นช่างฝีมือที่เก่งกาจเพียงใด สถานะในสังคมก็ไม่ได้สูงส่งนัก
ส่วนอาจารย์ในสำนักศึกษามีสถานะทางสังคมสูงที่สุด นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ตาเฒ่าเฉียวได้รับความเคารพนับถือเช่นนี้ เขาตื้นตันจนน้ำตาไหล ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นฉี่ซานยังเป็นเด็กพูดจาไพเราะและฉลาดเฉลียว เขาอธิบายเพียงเล็กน้อยอวิ๋นฉี่ซานก็เข้าใจทันที สุดท้ายตาเฒ่าเฉียวก็รับเงินหนึ่งตำลึงเงิน
