เฉาซื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าก็ซีดเผือดทันที นางกัดริมฝีปากแน่น ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย แต่แขนกลับถูกมือที่แข็งแกร่งจับเอาไว้
“ไม่มีบุตรชายก็ไม่มีบุตรชาย ข้าจะไม่หย่านางเด็ดขาด” อวิ๋นโส่วเย่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เฉาซื่อมองอวิ๋นโส่วเย่าด้วยสายตาที่แดงก่ำ พึมพำเรียกสามีเบาๆ “พ่อเจ้า”
คำพูดของอวิ๋นโส่วเย่าไม่เพียงทำให้เถาซื่อตกตะลึง แม้แต่อวิ๋นโส่วกวงที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงไม่ต่างกัน เขาเฝ้าถามตัวเองว่า เขากล้าทำเช่นนี้หรือไม่? เขากล้าต่อต้านเถาซื่อตรงๆ หรือไม่? เขาหันไปเห็นสายตาของจ้าวซื่อที่เต็มไปด้วยความอิจฉา ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น
“ไอ้ลูกไม่รักดี! ตอนที่ข้าคลอดเจ้าออกมา ข้าควรจะจับเจ้าโยนลงโอ่งส้วมให้ตายไปซะ! ข้าทำไปทั้งหมดนี้เพื่ออะไร? บ้านหลังนี้ พวกคนอกตัญญูไม่รู้บุญคุณอย่างพวกเจ้าไม่คิดจะเหลือที่ให้ข้าเช่นนี้…” ถูกบุตรชายแท้ๆ ต่อว่า เถาซื่อก็ร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังทันที
อวิ๋นโส่วเย่าไม่พูดอะไร คนอื่นๆ ก็ไม่ปริปากเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่ง ภายในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญแหลมสูงของเถาซื่อ ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินเสียงร้องโวยวายจนปวดหัวขึ้นมา แต่เขากำลังแสร้งทำเป็นสลบอยู่ ตอนนี้ก็ไม่กล้าลืมตาตื่นขึ้นมา
เขาเองก็ไม่ได้อยากแสร้ง
