” หมิงตงหยอก
“ข้าไม่กลัว ในตอนนี้ ข้ารู้สึกว่าข้าสามารถที่จะสังหารเซียนผู้คุมธรรมดาได้ เมื่อเจี้ยนเฉินกลับมา ข้าจะลองดูและดูว่าความแตกต่างระหว่างพวกเราทั้งสองจะยังมีขนาดไหน ตอนที่พวกเราอยู่ที่สำนักคากัต ความแตกต่างนั้นมีไม่มากขนาดนี้ ข้าหวังว่าเจี้ยนเฉินคงจะไม่ล้ำหน้าไปไกล” เถี่ยต้ามั่นใจ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดกลับไปตอนที่เขาอยู่ที่สำนักคากัตกับเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างโง่งมออกมาบนใบหน้าที่ดูซื่อ ๆ ของเขาในขณะที่เขารำลึกถึงอดีต
..
ครึ่งวันต่อมา โหยวเยว่ก็ได้เวลาพักผ่อน นางยุ่งตลอดกับการต้อนรับแขก
นางกำลังนั่งอย่างอิดโรยโดยอยู่ในชุดสีฟ้าในขณะที่นางถูขมับของนาง ในฐานะที่เป็นรองเจ้าเมืองของเมืองอัคนี นางต้องออกไปต้อนรับคนหลายคนที่มาจากตระกูลสันโดษหรือแม้แต่ตระกูลโบราณด้วยตัวเอง นี่เป็นเหตุที่ว่าทำไมนางถึงได้เหนื่อยนัก
หลังจากที่ผ่านมาหลายปี โหยวเยว่ได้เปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน นางในตอนนี้เป็นผู้ใหญ่มากกว่าแต่ก่อน ในขณะที่ที่ความงดงามของนางยังคงเป็นเสน่ห์เหมือนเดิม มันพอที่จะทำให้ใจของชายหลายคนเตลิดเปิดเปิง นางมีเป็นคนที่สูงส่งไม่อาจแตะต้องได้อยู่ลาง ๆ
นิสัยของนางก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวหลังจากที่ผ่านมาหลายปีหลังจากที่ได้จัดการและเป็นผู้รับผิดชอบกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี
“พี่โหยวเยว่ เหลียนเอ๋อดีใจมาก วันที่เมืองอัคนีได้ผงาดขึ้นที่ทวีปเทียนหยวนได้มาถึงแล้วในที่สุด พวกเร
