ด้บอกเรื่องหนึ่งกับเจี้ยนเฉิน เรื่องที่ว่าไม่มีใครเคยไปถึงจุดสูงสุดของร่างบรรพกาลมาก่อนเลย“นายท่าน จือหยิงพูดถูก แม้ว่าท่านจะฝึกฝนทักษะปีศาจชั้นฟ้าจนถึงระดับสูง ท่านก็จะฝึกได้ถึงระดับการฝึกฝนที่ราชาปีศาจชั้นฟ้าทำไว้ก่อนหน้านี้เท่านั้น ซึ่งเขายังยากที่จะเหนือกว่าจักรพรรดิปีศาจเลย ถ้านายท่านฝึกฝนร่างบรรพกาลจนถึงขีดสูงสุด นายท่านอาจจะถึงระดับสูงสุด ท่านจะสามารถบดขยี้จอมยุทธแบบราชาปีศาจชั้นฟ้าได้เพียงแค่นิ้วของท่าน” เสียงที่น่าพอใจของฉิงโซวดังออกมา มันเหมือนเสียงเพลงที่บรรเลงโดยผู้อมตะเจี้ยนเฉินเข้าใจแล้วในตอนนี้ ทักษะปีศาจชั้นฟ้าถูกสร้างขึ้นมาโดยราชาปีศาจชั้นฟ้านั้นเป็นวิธีการฝึกฝนในระดับสูง แต่ไม่ได้ใกล้เคียงกับพลังบรรพกาลเลยในด้านคุณภาพ มันไม่สามารถเทียบกับร่างบรรพกาลได้ ถ้าเขาใช้วิธีการฝึกฝนนี้ มันคงจะทำให้พัฒนากรในอนาคตของเขาถึงขีดจำกัดและเขาก็จะไม่สามารถยืนอยู่ที่จุดสูงสุดได้ในตอนท้าย“ถ้างั้นข้าจะไม่ฝึกฝนทักษะปีศาจชั้นฟ้าถ้ามันเป็นแบบนั้น และข้าจะมุ่งความสนใจไปที่ร่างบรรพกาล” เจี้ยนเฉินเลิกล้มความคิดที่จะฝึกฝนทักษะปีศาจชั้นฟ้า“หินปีศาจชั้นฟ้า นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะอยู่ได้ เจ้าควรจะไปซะ” หลังจากนั้น จือหยิงก็บอกให้หินปีศาจชั้นฟ้าออกไป ก่อนที่จะขับไล่มันออกไปจากทะเลแห่งสติสัมปชัญญะของเจี้ยนเฉินหินปีศาจชั้นฟ้าดูเหมือนจะสะเทือนใจอย่างมาก มันส่องแสงกระพริบสีแดงอยางต่อเนื่องในขณะที่มันอ
