เจียงหยาง ซู หยวนเซียวและเจียงหยาง ซู อวี้หยวนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อพวกเขาได้ยินแบบนั้น แม้แต่ท่าทางของเจียงหยาง ซู เซียวก็ค่อนข้างน่ากลัว
“ผู้อาวุโสหยุน ข้าไม่คิดว่าแบบนั้นจะเป็นการดี ครั้งที่แล้วในเมืองลอร์ พวกเราได้ยกโทษในความผิดให้กับคงเอ๋อไปแล้วต่อหน้าตระกูลผู้พิทักษ์อื่น ในตอนนี้การลงโทษก็ได้ถูกยกไปแล้ว พวกเราไม่สามารถเอาผนึกในหัวของคงเอ๋อออกได้อย่างนั้นหรือ ? เจ้ารู้หรือเปล่าว่าการมีอยู่ของผนึกนั่นจะทำให้เขาไม่แข็งแกร่งขึ้น ? เจ้ารู้หรือเปล่าว่ามันขัดขวางการฝึกฝนมากแค่ไหน ? ” เจียงหยาง ซู หยวนเซียวคำรามออกมา
“ผู้อาวุโสหยุน ข้าก็รู้สึกว่าพวกเราควรจะเอาผนึกของคงเอ๋อออก” เจียงหยาง ซู เซียวพูดออกมาเช่นกัน ในตอนแรกผนึกถูกใส่เอาไว้โดยคนทั้งเจ็ด ดังนั้นพวกเขาจึงต้องใช้คนเจ็ดคนเดิมในการเอาผนึกออกเช่นกัน
“ทุกคน ข้าอยากรู้ว่าทุกคนมีความเห็นในเรื่องนี้อย่างไร” เจียงหยาง ชิง หยุนมองไปที่คนอื่น
“ข้าเห็นด้วยกับผู้อาวุโสหยุน…”
“ข้าก็เห็นด้วยกับผู้อาวุโสหยุน…”
..
หลังจากเงียบไปสักพัก ผู้อาวุโสสูงสุดคนอื่นที่เหลือก็ออกความเห็นออกมา พวกเขาทั้งหมดเห็นด้วยกับข้อเสนอแนะของเจียงหยาง ชิง หยุน
ใบหน้าของเจียงหยาง ซู หยวนเซียวมืดมนลงทันที เขาเริ่มโกรธเกรี้ยวอย่างมาก
“เมื่อคนอื่น ๆ เห็นด้วยกับข้า พวกเราก็จะทำแบบนั้น วันที่พวกเราจะเอาผนึกในหัวของเขาออกจะเป็นวันที่เขาเอาเจียงหยาง เซียงเทียนกลับมาได้
