ปเทียนหยวนหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์หายเข้าไปในประตูมิติ และเดินออกไปที่ทวีปเทียนหยวนที่ห่างไกลภายในตระกูลเทียนฉินของเมืองหว่าลู่เหรินในอาณาจักรซูย่า หญิงสาวกำลังนั่งอยู่คนเดียวที่กระโจม นางเล่นพิณซึ่งเป็นเพลงที่ไพเราะออกมาซึ่งดังผ่านสวนไปอย่างนุ่มนวลแม้ว่าพิณของฉินฉินจะอยู่ในระดับที่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของคนได้ แต่มันก็มีพลังพอที่จะมีอิทธิพลกับความรู้สึกของผู้คนได้ มันสามารถทำให้คนอื่นถูกมัวเมาได้อย่างไม่เต็มใจด้วยเสียงเพลงจากพิณของนางพิณของฉินฉินดูเหมือนพิณปีศาจร่ำไห้ที่ใช้โดยหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์เป๊ะ ๆ พิณสองอันนั้นมีสีเหมือนกัน ขนาดเหมือนกันและมีสายเท่ากัน มันดูเหมือนกันจริง ๆ“ท่านเจี้ยนเฉิน ท่านอยู่ที่ไหน ? ท่านยังสบายดีหรือไม่ ? ” ฉินฉินอดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงใบหน้าที่แน่วแน่และหล่อเหลาของเจี้ยนเฉิน นางรำลึกถึงอดีตและอาจจะเป็นเพราะอารมณ์ของนาง เพลงที่นางเล่นจึงแฝงไว้ด้วยความปรารถนาและความห่วงใย“ฉินเอ๋อ เจ้ามาเล่นที่นี่อีกแล้ว ! ” เสียงหนักแน่นดังมาจากด้านหลังของนาง หัวหน้าตระกูลได้มาถึงตรงหน้านาง และจ้องไปที่นางพร้อมรอยยิ้มฉินฉินไม่ได้พูดอะไร นางไม่ได้หยุดขยับนิ้วของนางเหมือนว่านางไม่ได้ยินเสียงด้านหลังของนางเลย“ฉินเอ๋อ งานแต่งงานของเจ้ากับคุณชายใหญ่ของตระกูลซูยันจะมีขึ้นในอีก 3 วัน ทำไมเจ้าไม่ไปเตรียมตัวล่ะ” หัวหน้าตระกูลพูดด้วยรอยยิ้มเสียงเพลงหยุดทันที ฉินฉินพูดด้
