เอ๋อ ? ” เจียงหยาง ซู หยุนเซียวปล่อยตัวเจียงหยาง ซู หยุนคงจากพันธนาการในขณะที่เขาพูดออกมา และทำให้เจียงหยาง ซู หยุนคงควบคุมร่างกายของตัวเองได้เจียงหยาง ซู อวี้หยวนที่อยู่ในชุดขาวก็ร่อนลงมาจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว นางจ้องไปที่รูปร่างที่แก่ชราของเจียงหยาง ซู หยุนคง นางเต็มไปด้วยอารมณ์และความเหลือเชื่อ“จะ เจ้าคือคงเอ๋อ ? เจ้าคือคงเอ๋อจริง ๆ หรือ ? ” เจียงหยาง ซู อวี้หยวนพูดเสียงสั่น น้ำตาแห่งอารมณ์สองสายไหลออกมาจากตาของนาง นางเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อเมื่อตอนที่เจียงหยาง ซู หยุนคงจากไปจากตระกูลผู้พิทักษ์ในตอนแรก เขายังมีรูปร่างลักษณะเป็นชายหนุ่มในอายุยี่สิบกว่า ใบหน้าของเขาในตอนนั้นฝังอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่ซึ่งไม่สามารถลืมเลือนได้ อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ที่พวกเขาได้พบกันอีกครั้ง เจียงหยาง ซู หยุนคงได้กลายเป็นชายชราผิวเหี่ยว มันทำให้ทั้งคู่เข้าใจผิดและเกือบทำให้จำเขาไม่ได้เจียงหยาง ซู หยุนคงจ้องกลับไปที่เจียงหยาง ซู อวี้หยวนและเจียงหยาง ซู หยวนเซียวด้วยอารมณ์ เขาคุกเข่าและพูดด้วยเสียงสั่นไหว “ท่านพ่อ ท่านแม่ คงเอ๋อเป็นลูกที่แย่มากที่ทำให้พวกท่านทั้งสองเป็นกังวล”“คงเอ๋อ คงเอ๋อ เป็นเจ้าจริง ๆ ” เมื่อยืนยันตัวตนของเขาแล้ว เจียงหยาง ซู อวี้หยวนก็อดไม่ได้ที่จะข่มอารมณ์เอาไว้ นางพุ่งไปที่เขาเหมือนลูกธนูและกอดเขาเอาไว้แน่น“คงเอ๋อ คงเอ๋อ ลูกของข้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมา แม่คิดถึงเจ้ามาก แม่เชื่อว่
