าแม่อาจจะไม่ได้พบกับเจ้าอีกแล้ว” เจียงหยาง ซู อวี้หยวนสะอึกสะอื้น ความยินดีและอารมณ์อื่น ๆ เกิดขึ้นที่เกิดขึ้นในหัวใจของนางกำลังถาโถมเข้าใส่นางเจียงหยาง ซู หยวนเซียวยืนอยู่ข้าง ๆ และเริ่มร้องไห้ออกมา เขาตื้นตันและเชาก็พึมพำ “เจ้ากลับมาแล้ว เจ้ากลับมาแล้ว มันคงยากลำบากสำหรับเจ้ามากหลายปีมานี้”“นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมา บ่าวรับใช้ชราคนนี้คิดว่าจะไม่ได้เจอกับท่านอีกแล้ว” ลุงเจียงพูดอย่างเต็มไปด้วยความตื้นตันใจยามรอบ ๆ ทั้งหมดมองไปด้วยความประหลาดใจ ยามที่หัวดีบางคนเดาถึงตัวตนของเจียงหยาง ซู หยุนคงได้อย่างเร็วและโค้งคำนับลงทันที พวกเขาร้องออกมา “พวกเราขอคารวะท่านบรรพชน”“พวกเราขอคารวะท่านบรรพชน ! ” ยามคนอื่นตั้งสติได้และคำนับลงเช่นกันหลังจากนั้น ผู้อาวุโสทั้งหมดและสมาชิกคนสำคัญของตระกูลรีบเข้ามาหลังจากที่ได้ยินข่าวนี้ พวกเขาทั้งหมดเข้ามาแสดงความเคารพกับการกลับมาของบรรพชน“คงเอ๋อ ไม่ใช่ว่าผนึกที่อยู่ในจิตใจของเจ้าป้องกันเจ้าไม่ให้เจ้ากลายเป็นเซียนผู้คุมกฎอย่างนั้นหรือ ? ทะ ทำไมเจ้าถึงได้กลายเป็นเซียนผู้คุมกฎได้ ? ” เจียงหยาง ซู หยวนเซียวถามในขณะที่พวกเขาทั้งสามสงบลงแล้ว เขาเต็มไปด้วยความสงสัยเจียงหยาง ซู อวี้หยวนสังเกตเห็นสิ่งนี้และแสดงท่าทางประหลาดใจออกมา นางพูดขึ้นมา “คงเอ๋อ เจ้ากลายเป็นเซียนผู้คุมกฎจริง ๆ ผนึกที่อยู่ในหัวของเจ้าหายไปแล้วอย่างนั้นหรือ ? “เจียงหยาง ซู หยุนคงคิดถึงเจี้ย
