มาก ข้ารู้สึกว่าพวกเราไม่ควรจะรีบร้อน ทำไมเราไม่พักเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้วหารือกันอีกทีภายหลัง” ผู้อาวุโสสามออกความคิดเห็นและเห็นด้วยกับผู้อาวุโสสอง“จะ จะ เจ้าไม่ปฏิบัติต่อผู้คุมกฎของเผ่าพวกเราด้วยความเคารพเลยแม้แต่น้อย เจ้ากล้าดียังไง ? ” ผู้อาวุโสสูงสุดพูดอย่างโกรธเกรี้ยวในขณะที่ชี้หน้าผู้อาวุโสทั้งสอง เขาโมโหมาก หลังจากนั้น เขาก็มองไปที่คนอื่นในโถงและถามอย่างเคร่งเครียด “พวกเจ้าตั้งใจจะทำอะไร ? พวกเจ้าจะปฏิเสธผู้คุมกฎของเผ่าพวกเราเหมือนผู้อาวุโสสองและสามหรือไม่ ? “เซียนผู้คุมกฎทั้งหมดมองหน้ากันและกันหลังจากที่ได้ยิน พวกเขาแสดงท่าทางข้องใจออกมาและปิดปากเงียบ พวกเขาแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเห็นด้วยกับผู้อาวุโสทั้งสองอย่างเงียบ ๆ“เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่คิดเลยว่ากลุ่มของพวกเจ้าจะเมินเฉยข้าเพราะว่าข้าใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนที่โถงและไม่ค่อยได้ออกมายุ่งกับเรื่องราวของเผ่า” ท่านผู้อาวุโสสูงสุดโกรธเกรี้ยวมาก เขากระแทกไม้เท้าลงไปอย่างแรงและเชิดอกขึ้นและแสดงอารมณ์อวดตัวขึ้นมาเจี้ยนเฉินมองดูอย่างสงบแต่เขาก็แอบดีใจอยู่ นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขาอยากจะให้เป็นตั้งแต่แรกเพราะว่าเขาไม่สนใจในการที่จะเป็นผู้คุมกฎของเผ่าเต่า เขาจำเป็นที่จะต้องออกไปจากอาณาจักรทะเลในไม่ช้าก็เร็วเมื่อได้เห็นว่าเวลาเหมาะสมแล้ว เขาก็ยืนขึ้นจากบัลลังก์แล้วพูด “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ไม่มีประโยชน์ที่ท่านจะไปถกเถียงอีกต่อไปแล้ว ข้าจะ
