พวกเขา“อย่าเพิ่งพูดถึงมันดีกว่า พวกเราไปกันเถอะ” เจี้ยนเฉินยังคงสงบนิ่งในขณะที่เขาเดินออกมาภายใต้สายตาที่ยามรักษาการมองเขาอย่างสับสน หลังจากนั้น พวกเจี้ยนเฉินก็ทะยานขึ้นไปซี่หวังมองไปที่ด้านหลังของเจี้ยนเฉินในขณะที่เขาบินออกไปด้วยความสงสัย สีหน้าของเขาแสดงท่าทีครุ่นคิดแต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาออกไปพร้อมกับเจี้ยนเฉิน“เฮ้อ เกิดอะไรขึ้นในเผ่าเต่ากัน ? พวกเขาจำคนผิดและเจ้าไม่ใช่ผู้คุมกฎของเผ่าเต่าอย่างนั้นหรือ ? ” ซี่หวังไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาด้วยความสงสัย“ใช่ พวกเขาจำคนผิด ข้าไม่ใช่ผู้คุมกฎของเผ่าเต่า” เจี้ยนเฉินตอบกลับ เขาใจเย็นมากและไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นที่เผ่าเต่าทันทีที่เจี้ยนเฉินพูดจบ มิติรอบ ๆ ก็หยุดลง มันยึดทั้งคู่ไว้อย่างแน่นกลางอากาศทำให้พวกเขาขยับเขยื้อนไม่ได้ฉิงยี่หยวนในชุดขาวปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง ใบหน้าของนางเย็นชาในขณะที่นางจ้องไปที่เจี้ยนเฉิน นางพูด “ข้าจะดูว่าเจ้าจะหนียังไงคราวนี้”เจี้ยนเฉินเพ่งสายตาไปแล้วพูด “ผู้อาวุโส ท่านจะฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ?”“ข้าอาจจะไม่สามารถฆ่าเจ้าได้ แต่ก็ไม่มีอะไรหยุดข้าไม่ให้เอาชิ้นส่วนแผนที่คืนมาได้” ฉิงยี่หยวนพูดอย่างเย็นชา นางพุ่งตรงไปที่แหวนมิติของเจี้ยนเฉินรอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนหน้าของเจี้ยนเฉิน เขารู้ว่าฉิงยี่หยวนสะกดรอยตามเขามานานแล้วซึ่งทำให้เขาสลับแหวนมิติไปแล้ว เขาเก็นแหวนมิติซึ่งเก็บของสำคัญทั้งหมดเอาไว้ในวัตถุเซียนแล้วฉิ
